Marianne Faithfull: Negative Capability

 
 

"Ouder worden doe je voor het eerst, er gaat een wereld voor je dicht." Herman Van Veens woorden galmen na bij het beluisteren van Negative Capability. De levensvreugde spat er niet vanaf, maar de levensfase waarin Marinanne Faithfull  nu verkeert, bijna 72 jaar oud, nodigt daar ook niet meteen voor uit. Er zijn teveel mankementen, er is teveel afscheid. Het is wel een bloedeerlijk album. Dood en eenzaamheid gaan hand in hand, hoewel de liefde gelukkig nog tegenwicht biedt. Vreemd genoeg voelt dit album aan als een afscheid. Misschien heeft dat deels te maken met het feit dat haar eerste hit uit 1964, As Tears Go By, op dit album prijkt en de cirkel rond lijkt.

Het verschil tussen beide versies is boeiend. De observaties van die toen 17 jarige krijgen door de ogen van een vrouw van 71 een heel andere lading. Na Sister Morphine stokte het destijds in 1969. Haar relatie met Jagger eindigde en ze verloor de voogdij over haar zoon. Te lang was heroïne haar metgezel en te lang zwierf ze dakloos rond. Haar stem brak. Ze kreeg er karrenvrachten aan zeggingskracht voor terug. Via haar meesterwerk Broken English trok ze haar carrière weer vlot.

Met onder meer medewerking van Warren Ellis en Nick Cave van The Bad Seeds, Ed Harcourt en Mark Lanegan heeft ze in Parijs, haar huidige woonplaats, het nieuwe album opgenomen. Het resultaat is een prachtplaat waarop het onaards mooie The Gypsy Faerie Queen, dat door Cave van muziek is voorzien, prijkt. Het pianospel, het breekbare vioolspel van Ellis en de doorleefde stemmen van Faithfull en Cave zorgen consequent voor kippenvel. Don't Go en Born To Live heeft ze geschreven naar aanleiding van het overlijden van respectievelijk haar gitarist Martin Stone en Anita Pallenberg. De passages "Blues stay away from me, I hate to lose old friends" en "To die a good death is my dream" laten geen ruimte voor misverstanden. Ouderdom en beperkingen hebben haar wereld kleiner gemaakt. Een gebroken rug en heup hebben hun sporen nagelaten. Ze ziet de werkelijkheid. Ze voelt de eenzaamheid zoals ze die prachtig in No Moon In Paris bezingt. Ze overziet haar heden en haar toekomst. Dierbare vrienden die, naarmate de jaren verstrijken, nog slechts ontmoet zullen worden in de herinnering. Negative Capability is een monument. Een album om in te wonen.

 

Review
Ed Muitjens
Marianne Faithfull
Negative Capability
Deze review is ook verschenen i n het maandblad Heaven, jan/feb 2019
Negative Capability is een monument. Een album om in te wonen