Ronnie Earl interview

Geschreven door Ed Muitjens

| Afdrukken | E-mailadres

“Als je binnenkort naar Ronnie Earl gaat luisteren en je afvraagt wat nu zo bijzonder aan hem is, luister dan eens hoe hij die ene noot aanslaat, hoe fraai hij die andere toon buigt en vooral: wat hij durft weg te laten. Daaraan herken je de echte meester.” Zo eindigde ik vorig jaar mijn recensie van Ronnie Earl’s “Living in the Light”. Die typering doet hem recht want vooral Ronnie Earl’s subtiele spel is adembenemend.

Ik heb naar vele gitaristen geluisterd maar Ronnie Earl is de gitarist die mij het diepst in mijn ziel kan raken en die mij, op het moment dat hij de geijkte bluesstramienen loslaat en in de vrijheid die dan ontstaat met die hartverscheurende schoonheid, zelfs kan ontroeren. Geen wonder dat ik de man al jarenlang trouw volg en uitkijk naar iedere nieuwe release. De release van “Spread the Love” in augustus betekent dus voor mij en alle andere Ronnie Earl fans goed nieuws. Een album waarop hij liefde uitdraagt, zonder gebruik te maken van woorden maar sommige mensen hebben nu eenmaal geen woorden nodig… Waarom dan toch een interview?

Iedere kunstuiting, vanwege je eigen interpretaties, roept vragen op ook al zie je en hoor je de emotie en beweegredenen van de artiest en meen je die te begrijpen. Daarom dus een interview met de man die normaal spreekt met zijn gitaar…en zijn ziel…

Ronnie, je nieuwe cd die in augustus gaat verschijnen gaat “Spread the Love” heten.
Je motto is dat alles dat een mens nodig heeft liefde is. Dit ideaal getuigt van hoop en vertrouwen. Komen die gevoelens, universeel maar ook persoonlijk, wel eens onder druk te staan en hoe ga je daar mee om?
“Deze morgen zat ik nog te denken aan de karakteristieke, stereotype bluesman en vrouw. Ze hebben vaak een ruige buitenkant, zijn gehard door mislukkingen en ongelukken in het leven, waarbij alleen de drank nog voor enige verlichting zorgt. Ik kom juist uit een hele zachte omgeving, een omgeving van liefde, vrede, begrip en soberheid. Het staat haaks op het traditionele beeld van een door het leven getekende bluesman of vrouw. Liefde, vrede, begrip en soberheid: het zijn handvaten die mij de dag doen doorkomen.”

“Spread the Love”: Een titel waarbij jezelf aangeeft dat jij niet alleen liefde geeft maar ook iets van de luisteraar verwacht. Wat verwacht je of liever gezegd: waar hoop je op?
“Mijn vrouw heeft de titel voor het album aangedragen. Ik wilde een plaat maken waarin een hoop liefde en gevoel zit, een plaat met een universele boodschap van harmonie. Daarbij zou het voor mensen een stimulans moeten zijn om liefde te blijven verspreiden.”

De jaren ’60 generatie wordt nog wel eens, in mijn ogen niet geheel terecht, afgedaan als een generatie die hun idealen naderhand overboord hebben gezet. Voor een deel van die generatie geldt dat zeker maar persoonlijk vind ik dat je juist in delen van die generatie nog iets van die idealen terugziet. Daarmee doel ik meer op een soort gematigdheid, verdraagzaamheid en ruimdenkendheid die misschien minder kenmerkend is voor latere generaties.
Hoe kijk jij terug op de jaren ’60 generatie, die ook liefde hoog in het vaandel had, en hoe verwant voel jij je nog met hen?
“Wat ik me vooral herinner uit de jaren ’60 was dat mensen bijeenkwamen om te protesteren tegen een onrechtvaardige oorlog, terwijl het land en de wereld verdeeld waren. Het wereldwijd gebruik van drugs gedurende die tijd was verkeerd. De effecten van dat drugsgebruik heeft op zovele mensen voor een hele lange tijd invloed gehad en daar reken ik mezelf ook onder. Drugs en alcohol misbruik is precies wat het zegt dat het is: het is misbruik maken jezelf en drugsmisbruik staat, wat mij betreft, haaks op liefde.
Liefde, tolerantie en geduld zijn behouden gebleven uit die jaren maar we hebben nog een hoop werk te doen.”

Op “Spread the Love” staan nummers die je in het verleden al eens eerder hebt opgenomen zoals “Skyman” dat je hebt opgedragen aan Duane Allman. Dit nummer is eerder verschenen in een indrukwekkende versie op het album “Ballads & Blues”.Wat is de reden geweest om dit nummer, omdat het al eerder zo subliem is vastgelegd, opnieuw op te nemen en wat heb je er, qua arrangement of gevoel, aan toegevoegd” Kun je daarbij tevens aangeven wat je beschrijft in “Skyman”? Is het de verwerking van het verlies, de liefde voor een vriend of laat je Duane Allman aan de wereld zien zoals hij werkelijk was?
“Ik heb “Skyman” opnieuw opgenomen omdat er zo ontzettend veel mensen in het verleden met mij hebben gedeeld hoezeer zij van dit nummer houden. Duane Allamn heeft de wereld het prachtige nummer “Little Martha” geschonken. Het is mijn favoriete Duane Allman song. I wilde hem iets teruggeven. Daardoor heb ik “Skyman”geschreven als een soort antwoord en een “dank je wel” aan hem. “Skyman” moet je zien als een liedje voor het slapen gaan voor Duane.”

Ik wil je graag iets vragen over Anne Frank die hier in Amsterdam heeft ondergedoken gezeten. Je hebt in 1997 ooit “Anne’s Dream” op plaat gezet en voor mij behoort dat tot één van de hoogtepunten uit je carrière. Éen van Anne’s dromen was dat ze later of journaliste of filmster wilde worden. Ik heb altijd gemeend dat ik in jouw compositie haar onschuld, de kindse speelsheid en haar broosheid heb gehoord. Tegelijkertijd proefde ik altijd in het arrangement die droefheid: het besef dat je weet dat haar dromen nooit zijn kunnen uitkomen. Dromen van een kind die door niet te begrijpen geweld en domheid zijn verwoest. Het zit voor mij opgesloten in dit hemeltergend mooie nummer.
Welk verhaal en beschrijving van Anne Frank heb je met “Anne’s Dream” willen geven?
“Ik heb heel vaak in Nederland getoerd en opgetreden en ik heb altijd van Amsterdam gehouden. Ik heb het Van Gogh museum en Anne Frank Huis bezocht en ik was hierdoor diep geraakt. Rod Carey (noot: Rod Carey was destijds de bassist in The Broadcasters) en ik hebben de titel gegeven aan dit nummer. Omdat ik zelf een kind ben van een overlevende van de Holocaust kon ik mezelf vroeger associëren met Anne Frank en haar bewonderen omdat zij het jonge gezicht was van de Holocaust. Ze was sterk en moedig en dit nummer was een eerbetoon haar dapperheid en aan haar moed.”

Als ik je zie spelen en kijk naar je mimiek dan zie ik iemand die volledig speelt op zijn gevoel en daar zijn gehele ziel inlegt. In hoeverre ben jij tijdens het spelen je bewust van je techniek en concentreer je daar ook op of is “het gevoel” bepalend voor je spel?
“Ik heb geen technische achtergrond of technisch vermogen. Ik draag mijn gitaarspel over aan mijn Hogere Macht en aan de magie en de gratie van God.”

Een laatste vraag Ronnie: Door jou ben ik gaan luisteren naar vele andere gitaristen en grootheden zoals Kenny Burell en Wes Montgomery. Hoe zou jij later als muzikant willen worden herdacht?
“Het zou al geweldig zijn als ik überhaupt herinnerd zou worden. Ik hoop dat ik zal worden herdacht als iemand die dingen probeerde iets anders te doen, als iemand die een spirituele boodschap aan zijn muziek toevoegde zoals ook Stevie Wonder en The Beatles dat hebben gedaan. Ik hoop dat ik zal herdacht als iemand die zich concentreerde op de ziel die door de muziek werd uitgedragen en als iemand die simpelweg geloofde dat gevoelens, de ziel en liefde aspecten zijn waar het in de muziek echt om draait.”

-------------------------

“Spread the Love” wordt op 24 augustus uitgebracht op Stony Plain Records

Mis hem niet…

http://www.ronnieearl.com/