Muziek komt in golven, net als mijn belangstelling voor de meest uiteenlopende genres. Eigenlijk was ik best weer eens in de stemming voor iets smaakvols uit Texas of omstreken, en word verdikkeme direct op mijn wenken bediend. Wat bovendien te denken wanneer je leest dat the cream of the crop meedoet op Rita Hosking’s Come Sunrise. Topproducer en gitarist Rich Brotherton (bekend van Robert Earl Keen, en niet onbelangrijk: Caroline Herring) gooit vanwege zijn invloed een aantal zeer prestigieuze musici in de strijd, waaronder Lloyds Maines (dobro), Glenn Fukunaga (staande bas) en Warren Hood (viool).

De smaakvolle vormgeving van de hoes is niet onbelangrijk, maar mag zich als lokker niet ontpoppen tot een selffulfilling prophecy. Deze stijlvolle blikvanger, gecombineerd met de overige elementen bezorgen mij alvast een bescheiden tweeslachtig gevoel: zowel geruststellend, als gematigd sensationeel. Voor mij vloeit het beeld van de grafisch weergegeven zwaluw perfect samen met de sfeer die wordt opgeroepen door muziek. Oog voor details, zowel in de structuur, als in de inkleuring daarvan. Een mooi lijnenspel, waarbij fantasie en realisme samengaan. Dezelfde elementen hoor ik terug in de nummers.

Beide vorige CD’s van Rita Hosking ken ik niet, maar mijn vingertoppengevoel geeft overduidelijk aan dat Come Sunrise een gezonde belangstelling ten deel gaat vallen. Veel sterke nummers, los van iedere vorm van voorspelbaarheid, dringen zich op prettige wijze aan je op. Wanneer country artiesten in hun zang over de top gaan, dan haak ik af, maar gelukkig blijft Rita binnen de marges van de Twanggrens. Rita is opgegroeid in de bergen van Shasta County, Noord California, en haar vroegste invloeden uit deze mijnwerkersstreek vallen terug op folk en kerkmuziek. Niet verwonderlijk wanneer je haar uitstekende mix tussen folk, country en bluegrass beluistert. Muziek kent vele gedaantes, en de vorm die ik bij Rita beluister is heerlijk trouw gebleven aan de traditionele. Het groepsgeluid wordt dan ook primair bepaald door een houten klankkleur, maar op een dusdanig niveau dat Come Sunrise wel eens de country plaat van 2009 kon gaan worden. Afgemeten porties, authentiek, respectvol, maar met bevlogenheid gebracht. Een bescheiden euforie is mij ten deel gevallen, en ik durf dan ook zonder schroom namen als Gillian Welch, Nathalie Merchant, Betty Elders en Robyn Ludwick te noemen.