Among the Trees

Column over een nummer, een artiest, een album of een optreden. Geen review, maar een column: niet gerelateerd aan de actualiteit en hoogst persoonlijk.

De titel van de serie (blog, zo je wilt) is ontleend aan een song van Michael Chapman:

Among the trees I have lain and passed my golden days,
Among the trees I have spent all my summers in a haze
of lazy afternoons, watching all the rain,
as it patterns the verandah, then disappears again.
Come the sun...

Curtis Mayfield - Miss Black America

"Discrimination is a hellhound that gnaws at negroes in every waking moment of their lives to remind them that the lie of their inferiority is accepted as thruth in the society dominating them."

 

Het zijn de woorden van Martin Luther King. Gesproken in een tijd, de jaren '60, waarin de noodzaak hiervoor groot was. Het waren de jaren van beginnend Afro-Amerikaans bewustzijn, de jaren van de Civil Rights Movement. Op de golven van die beweging voerden ook muzikanten mee en gaven zodoende geluid aan dat bewustzijn. Sam Cooke's "A change is gonna come", Syl Johnson's "Something is holding me back (is it because I'm black?)" en James Brown's "Say it loud - I'm black and I'm proud", het waren enkele voorbeelden van dat groeiend besef bij de Afro-Amerikaanse bevolking dat ze ertoe deden, dat de weg naar volledige gelijkheid was ingeslagen.

Ed Muitjens

As cold as it gets - Opdat wij niet vergeten

Zijn haren zijn strak achterover gekamd. Keurig in een zijscheiding. Hij draagt, met zichtbare trots, een vermoedelijk Belgisch uniform. Zijn vriendelijk, ongeschonden gezicht verraadt nog niet de diep gekerfde groeven die foltering en ontbering ongetwijfeld op zijn gelaat hebben nagelaten. Want geleden, dat heeft hij, deze Alphonsus Leocadia Wolfstijn. Tienallen jaren geleden vond ik op een rommelmarkt zijn bidprentje. Het verhaal heeft me altijd gefascineerd. Het verhaal van de man die op 17 april 1913 in Gent werd geboren en die heeft gediend in het Belgische Leger op het moment dat Hitler aan zijn expansiedrift gestalte gaf. Na de capitulatie stapte hij over naar het Geheime Leger, het Belgische verzet.

Ed Muitjens

Across the border

Hij kreeg er de Purlitzer prijs voor. John Steinbeck mocht in 1940 voor zijn boek "The grapes of wrath" de felbegeerde trofee incasseren. Het boek liet een schokkend beeld zien van pachtboeren uit Oaklahoma, de familie Joad, die onder druk van natuurgeweld en een stelletje klootzakken die zich bankiers annex landeigenaren noemden, hun geluk zochten in Californië. Maar, zoals zoveel andere "Oakies" en andere migranten, werden ze keihard met de neus op de feiten gedrukt. The Golden State was enkel een oase voor degenen die daadwerkelijk, zoals Woody Guthrie bezong in zijn lied "Do Re Mi", geld en werk hadden. De rest lag te slapen in kampen en onder bruggen. De oevers van de rivieren van toen vertonen overeenkomsten met de kusten van het Griekenland en Italië van nu. Alleen spoelden toen geen kinderlijkjes aan. Kinderen stierven niet op open zee maar in tenten. In de armen van moeders. Onder erbarmelijke omstandigheden. Een net zo'n hartverscheurend tafereel.

Ed Muitjens

Rick Parfitt

“He’s pathetic, he’s got Status Quo records.” Ik heb het wel vaker geschreven, maar het is het moment geweest waarop mijn vrouw dacht dat ik mijn Waterloo had gevonden en zij, met een iets te triomfantelijke blik dan me lief was, zegevierend in lachen uitbarstte. De woorden kwamen uit de mond van één of andere vrouwelijke Engelse TV-detective die zojuist de woning had verlaten waar een etmaal eerder een, ongetwijfeld kille, moord had plaatsgevonden. “Zie je nou wel, kinderachtige muziek”, gaf mijn vrouw me nog mee. Ik snapte haar eerlijk gezegd wel want vanaf de jaren ’80 zette Status Quo haar argument kracht bij door meer dan eens platen van een twijfelachtige kwaliteit uit te brengen. Ook een vergelijking met haar idool uit de jaren ’70, David Bowie, verloor ik kansloos. “Roll over lay down” is tenslotte geen “Five years”. Dat snapte ik ook wel.

Ed Muitjens

This is to mother you

Ik ken geen ander liedje dat zo de kern raakt van een moeder- en kindrelatie als "This is to mother you" van Sinead O'Conner. Geschreven door deze Ierse dame en op plaat gezet in 1997. In iedere regel, in ieder woord staat onvoorwaardelijke liefde symbolisch met een hoofdletter geschreven. Maar "This is to mother you" is niet zomaar een moeder/kind-lied. Het is eigenlijk de ultieme adoptiehymne, want adoptie is hier het thema. Sinead O'Conner kroop destijds met een bewonderenswaardig inlevingsvermogen in de huid van een moeder die haar kinderwens door middel van adoptie vervuld hoopt te zien worden. Het is een lied van liefde waarbij de betreffende adoptieouders ongetwijfeld de jaren daarvoor heen en weer zijn geslingerd tussen hoop, vrees en teleurstelling.

Ed Muitjens

Jackson & Mart

Hij had beter verdiend. Veel beter. In ieder geval veel beter dan die slaapverwekkende finale basketbal tussen Servië en de VS tijdens de Olympiade deze zomer. Je kon weinig afleiden aan zijn stem, maar hoe beladen zijn die laatste minuten van die zouteloze wedstrijd voor Mart Smeets geweest? Zijn laatste sportcommentaar voor de NOS. Voor een man die niet echt vrijwillig afscheid heeft genomen moeten die laatste seconden hebben aangevoeld als onverdedigbare dreunen op het gemoed.

Ed Muitjens

The Little drummer boy

"I played my best for Him pa -rum pum pum pum
Rum pum pum pum, rum pum pum pum
Then He smiled at me pa-rum pum pum pum
Me and my drum, me and my drum..."

 

Ed Muitjens

Faith and grace

Ik kwam haar tegen op een overvol perron waar reizigers, de één gelaten de ander zichtbaar geërgerd, stonden te wachten op een trein die verlaat was. Een sein- en wisselstoring. Het overkomt me wel vaker, het wachten op een trein. Ze stond daar tussen lange jassen en bont gekleurde mutsen. Vijf  weken geleden. Ze was niet veel veranderd. Nog steeds dezelfde uitstraling. Nog steeds dezelfde lach. Ik had haar al jaren niet meer echt gesproken. Hoe het met haar was, vroeg ik. Haar antwoord was al even verrassend als onthutsend. Haar man, Frank, was ziek zei ze. Al jaren. Ongeneeslijk.

Ed Muitjens

De wil om niet te vergeten

Ik zie ze regelmatig lopen. Hij moet de grens van de tachtig levensjaren al gepasseerd zijn. Zij is daar naar op weg. Tegenwoordig maakt hij gebruik van een wandelstok. Niet omdat hij vindt dat het hem goed staat, wat het overigens wel doet, maar uit pure noodzaak. Neuropathie heb ik begrepen. Gevoelloosheid in voeten en benen doet de man, die ongetwijfeld ooit de branding trotseerde als een rots, bij iedere oneffenheid wankelen. Zij oogt weliswaar jonger maar haar rug vertelt haar dat uiterlijkheden kunnen liegen. Pijn tekent, als je goed kijkt, haar gezicht.

Ed Muitjens

De verstilling van Stille Nacht

Verstilling. Sommige nummers hebben het in zich. Dat kun je per definitie zeggen over het lied dat binnenkort weer regelmatig zal klinken: "Stille Nacht". Sterker nog, ik ken bijna geen ander lied dan dit jaarlijks terugkerend kerstlied waarin verstilling zo ligt opgesloten. Mits goed gezongen natuurlijk. Bij voorkeur door een mannenkoor. En bij voorkeur traag. Ik kan me niet voorstellen dat zelfs de grootste Scrooge van deze tijd bij het horen van dit lied niet overstag gaat. Al is het maar voor drie minuten.

Ed Muitjens

Pages

Subscribe to RSS - Among the Trees