Man van God

 

“I’m a man of God

Though I never learned to pray”
“I’m a man of faith
Faith is something you can’t see”
 
 
Ik geloof dat religie de oorzaak is van de meeste problemen in de wereld. Katholieken tegen protestanten in Ierland; hindoes tegen moslims in India; orthodoxe joden tegen islamieten in Palestina; soennieten tegen sjiïeten in Irak; christenen tegen moslims in Indonesië, enz. Niet alleen nu, maar door de hele historie heen. Kruistochten, inquisities, de indianengenocide in Noord- en Zuid-Amerika, de opmars van de islam in Noord-Afrika: allemaal kenmerken ze zich door geweld, verkrachting en andere narigheid in naam van een Hogere Macht.
Ik geloof niet dat het aan God ligt. Het ligt aan zijn volgelingen op aarde. De vreselijkste misdaden worden steevast begaan in zijn naam, stilzwijgend of openlijk gesteund door de hogepriesters van zijn kerk, en gerechtvaardigd met een beroep op zijn leerstellingen. Het zijn de cowboys met laarzen van slangenhuid en kogelvrije vesten, inhalige olieboeren en mensenhatende militairen die de oorlog verklaren, en daarvoor zijn naam misbruiken. Het zijn wolven in vredelievende schaapskleren.
Het probleem ligt ook in Godvrezende burgers met hun kleine angsten en hun talloze vooroordelen; in opportunistische politici; in op geld beluste tv-dominees; in religieuze sekten die onzekere kinderen misbruiken; in verblinde, nooit twijfelende godsdienstfanaten die altijd de voet van hun overtuiging tussen jouw deur steken; in fundamentalisten van alle gezindten; in de hypocrisie die ’t vaakst opduikt bij de trouwste kerkgangers.
Mijn afkeer van alle religie stamt ook van mijn degelijke Katholieke opvoeding en de vijf jaar die ik tegen mijn zin op een Seminarie moest doorbrengen. Van het achterbuurmeisje dat al op de eerste afspraak verklaarde: “Het kan niets worden tussen ons, want mijn vader geeft les op een Christelijke school en de jouwe op een Katholieke mavo”. Van de ruzie die ik kreeg met de pastoor over mijn te bescheiden rol als gitarist in het Kerkkoor.
Hoe is dan mogelijk dat op de eerste plaat van Neil Diamond in 40 jaar die ik echt goed vind, de allermooiste track juist ‘Man Of God’ heet? In dit credo worden alle cliché’s over God, geloof en vrede beleden. Neil meent zelfs in de vertolkingen van zijn eigen liedjes God’s stem te horen. Het is een tekst die al mijn tenen krom doet staan. En toch is de muziek wonderbaarlijk mooi. Er klinkt een Hemels orgel, bespeeld door God’s eigen gezant op aarde Billy Preston. En Neil zingt het volstrekt geloofwaardig.
Ik heb daar maar één verklaring voor: dit is het werk van een Hogere Macht.
 
Johan Doove
 
Inspiratie:
● Man Of God – Eliza Gilkyson (‘Paradise Hotel’, 2005)
● Man Of God – Neil Diamond (‘12 Songs’, 2005)
 
Author: 
Johan Doove