Red-Blooded American Boy

 
“While your laugh is still easy
And your heart is still light
Why don’t you dance with
This red-blooded American boy tonight?
‘Cause your life is just a breath
And tonight is just the dance
So why don’t give
This red-blooded American boy the chance?”
 
In 1994 maakte ik met mijn vrouw onze eerste buitenlandse reis. Het was een trip door het “wilde westen” van de Verenigde Staten, en dus reden wij vele lange miles over eindeloze highways. Die waren alleen door te komen dankzij de schitterende, ongerepte natuur, en vele cassettebandjes met muziek. Allemaal mijn muziek, behalve Frank Boeijen.
De meeste van die bandjes vond mijn vrouw niet te pruimen – al zei ze dat toen niet - maar één jonge zanger sprak haar wel aan: Kevin Montgomery met zijn debuut Fear Nothing. Zij vond Kevin een “lekker ding” en, geloof me, ik weet wat dat betekent! Haar favoriete track, en ook de mijne, was de opener ‘Red-Blooded American Boy’, mede dankzij het prachtig pedal steel gitaarspel van Al Perkins.
Een paar jaar later verraste ik mijn vrouw door haar mee te nemen naar een concert van Kevin in de Happy Days te Den Haag, eenmaal begeleid door Doug Pettibone, en later nog eens door Al Perkins op steel en dobro. Deze begeleiders waren wat mij betreft minstens zo interessant als Kevin, maar zijn muziek mag er zeker wezen, en zijn tweede plaat Another Long Story vind ik zelfs een topper. Mijn vrouw vond Kevin ook nog steeds top, maar een iets minder “lekker ding”, omdat hij de fout had begaan een baardje te laten staan.
Onlangs hadden wij een feestje te vieren, en we wilden eens wat anders. Dus besloten we een heuse zanger uit Nashville in te huren, die inmiddels in Windsor bij Londen bleek te wonen; u raadt het al: Kevin. Het leek ons ook leuk om zo’n weliswaar niet wereldberoemde, maar toch in beperkte kring vermaarde artiest persoonlijk te leren kennen. Daarom kwam hij exclusief voor ons feestje over, en verbleef voor die gelegenheid bij ons thuis.
Ik haalde Kevin op van Schiphol, waar al direct iets misging, want hij stond niet op de afgesproken plek. Na een uur misverstanden vond ik hem toch en bracht hem naar Leiden. Hij hield onderweg zijn zonnebril op, wat ik vreemd vond, want de zon scheen niet. Ik startte de conversatie met een muzikaal onderwerp, waarop Kevin antwoordde dat hij niet erg hield van debatten, vooral niet over politiek. Prima, want daar houd ik ook niet van, en ik ben evenmin geïnteresseerd in de politieke opvattingen van een artiest. Het gaat mij om de muziek.
Het concert verliep naar wens, en Kevin zingt nog steeds goed. Hij teert naar mijn smaak wel wat teveel op zijn oude songs, maar vooruit, die wilde mijn vrouw juist graag horen. Hij had veel oog voor de aantrekkelijke jonge serveersters in de Leidse uitspatting waar ons feestje plaatsvond, en hij had, zoals het een artiest betaamt, grote dorst.
Na een langdurig afscheid van de serveersters reed Kevin mee naar ons huis. Zijn dorst was nog niet gelest, dus leek het mij tijd voor een gezellige babbel over de sappige details van het muzikantenbestaan . Maar Kevin toonde vooral belangstelling voor zijn eigen laptop met, naast wat fragmenten van www.myspace.com, vooral video’s van zijn tweejarige zoon.
Opeens stelde hij een vraag: hoe dacht ik dat Nederland er over 30 jaar zou uitzien, met al die moslims en zo? Oeps, daar had ik niet op gerekend, en dus hield ik de boot af. Daarop startte hij een lange monoloog over de gevaren van het internationale terrorisme. Hij verklapte en passant dat hij al tweemaal op Bush had gestemd, maar hij vond zijn aanpak nu veel te slap. Dat alle Amerikanen thuis worden afgeluisterd, was onvermijdelijk in de strijd tegen de moslims, en dat veel Amerikanen zich geen ziektekostenverzekering kunnen veroorloven was hun eigen schuld, want ze hadden wel geld voor sigaretten en vet voedsel.
Dit had ik niet verwacht van iemand die niet houdt van politieke debatten. Ik was het op bijna alle punten met Kevin oneens, maar ging hierover wijselijk niet met hem in discussie. Ik besloot dat zijn dorst nu gelest was, en stuurde hem naar bed. De volgende ochtend was hij laat op. Hij vertelde trots dat hij die nacht met kleren, licht en tv aan in slaap was gevallen, zoals zijn gewoonte is na een geslaagd optreden. Sappig detail uit het muzikantenbestaan!
Na nog een tweede, minder succesvol optreden reed ik Kevin die middag terug naar Schiphol. In de auto deed ik nog een laatste poging een boeiend muzikaal onderwerp aan te snijden, maar ik kreeg daarop geen antwoord. Ik keek opzij, en zag dat Kevin in slaap was gevallen. Zo’n grote artiest is soms net een normaal mens.
 
Johan Doove
 
Inspiratie:
● Red-Blooded American Boy – Kevin Montgomery (Fear Nothing, 1993)
● Red-Blooded American Boy – Kevin Montgomery (Live At The Bluebird Cafe, 2001)
● Red-Blooded American Boy – Kevin Montgomery (2:30 AM, 2003)
Author: 
Johan Doove