Wilson Pickett: Wilson Pickett sings Bobby Womack

 
 

Het is de ultieme volhardendheid. Dat mag je gerust stellen als je de cd Wilson Pickett sings Bobby Womack in je handen houdt. Cliff White, labelmanager van Charly Records, is reeds vanaf 1984 (!) bezig met dit project. Bob Fischer assisteerde White vanaf 1986 in zijn pogingen om alle 17 opnamen van Wilson Pickett, die door Bobby Womack zijn geschreven, uit te brengen. Het heeft maar liefst tot 2017 geduurd voordat eindelijk, ja eindelijk, al die prachtige deepsoul-songs in zijn geheel aan de liefhebber kunnen worden voorgeschoteld. Pickett en Womack hebben de release niet meer mogen meemaken. Pickett stierf in 2006, Womack in 2014. Maar voor White en Fischer is deze uitgave een grote genoegdoening. 

Pickett en Womack waren twee soulzangers die nogal wat overeenkomsten hadden. Beiden zongen met een ongekende intensiteit, hebben hun eerste vocale stappen in de kerk gezet, en zijn hun carrières in groepen begonnen. Beiden in het begin van de jaren '60. Pickett zong in 1962 met The Falcons onder meer I found a love naar het Walhalla van de Soul. De ongepolijste emotie die hij in zijn zang wist te leggen was weergaloos en datzelfde gold overigens ook voor Bobby Womack die eveneens in 1962 met The Valentinos (ook wel bekend als "The Womack Brothers") op het Sar label van Sam Cooke label een hit scoorde met I'm looking for a love. In 1964 scoorde The Valentinos nog een hit met It's all over now dat mede werd geschreven door Bobby Womack en dat zijn echte bekendheid heeft gekregen in de versie van The Rolling Stones. Na het overlijden van Sam Cooke in 1964 ging Bobby Womack meer zijn eigen weg en huwde terloops Sam Cooke's weduwe. Om de gezinsverhalen compleet te maken trouwde Bobby's broer Cecil jaren later Linda Cooke, de dochter van Sam, en vormde daar het succesvolle Womack & Womack mee. 

Ondanks het onmiskenbare zang- en schrijftalent van Bobby Womack was het Wilson Pickett die in de jaren '60 als eerste furore wist te maken. In 1965 haalde producer Jerry Wexler de van ongeduld trappelende Pickett naar Memphis, liet hem begeleiden door een aantal muzikanten van het Stax label en nam onder meer In the midnight hour op. Het werd zijn grootste hit in de V.S. Daarna heeft Pickett in de periode mei 1966 tot en met september 1968 de eerder genoemde 17 nummers, die Bobby Womack heeft geschreven, opgenomen. Pickett was bevriend met Womack en wist als geen ander hoe goed de nummers van Womack waren. Womack zelf had op dat moment als soloartiest nog geen echte hit op zijn naam, maar wist met regelmaat prachtige soul uit zijn hoge hoed te toveren. Zijn Baby, I can't stand it uit 1967 mag wat mij betreft als "soulklassieker" door het leven gaan. 

De 17 songs zijn nagenoeg allemaal van een zeer hoog niveau en natuurlijk staat Wilson Pickett als zanger hier centraal. Als je deze man voor het eerst hoort zingen, dan kun je niet anders vaststellen dat zijn stembanden ontzag inboezemen. In het werkelijk schitterende Jealous love gaat hij bijvoorbeeld vocaal helemaal los en dat is echt geen uitzondering. Het is soul met een scheut gospel waarin de rauwheid van het zuiden van de V.S. ligt beklonken. Het album kent vele hoogtepunten. Uiteraard, zou ik bijna zeggen, overtuigt Pickett in de up-tempo tracks, maar in met name de soulslijpers It's a groove, People make the world (let ook even op dat dameskoortje) en Trust me weet hij bij de keel te grijpen. Interessant is de vergelijking van de versies van I'm a midnight mover van Pickett en Womack. De versie van Pickett, zoals hier te horen op dit album, heeft dezelfde urgentie als de versie van Bobby Womack zoals hij die eind 1968 voor het label Minit Records uit New Orleans heeft opgenomen. Alleen wint de versie van Bobby Womack, zei het zeer licht, op punten qua intensiteit. Wellicht is dat een voorbode van de gouden jaren die daarna voor Bobby Womack in het verschiet zouden liggen.

Wilson Pickett sings Bobby Womack is tenslotte nog aangevuld met drie (mono)opnamen. Zo zingt Wilson Pickett een fraaie versie van Sam Cooke's Bring it on home to me en wordt Bobby Womack nog even in de schijnwerpers gezet als zanger van de songs Find me somebody en How does it feel? Door merkwaardig klinkende orgelpartijen zijn beide tracks niet de juiste afsluiters voor dit zeer fraaie soulalbum. Maar dat is niet wat hier telt. Wat hier telt zijn de 17 opnamen die nu voor het eerst compleet zijn verzameld en zijn uitgebracht. De complimenten gaan in deze dan ook niet alleen uit naar Pickett en Womack, maar zeker ook naar White en en Fischer. Ze hebben het belang van deze opnamen ingezien en hebben niet losgelaten. Waarvoor hulde. Het is het wachten waard geweest. 

Review
Ed Muitjens
Wilson Pickett
Wilson Pickett sings Bobby Womack