Victor Camozzi: Roadside Paradise

 
 

Eén van mijn afwijkingen is dat ik ’s ochtends vroeg opsta. Doordeweeks om tijdig op mijn werk te komen, echter in het weekend zet ik deze trend door. Niks heerlijker dan een vroege start maken. Na een wandelingetje met de honden voel ik mijzelf optimaal onder het genot van verse koffie en/of een glaasje sap. Standaard is er dan muziek. Aangezien ik ’s ochtends op mijn scherpst ben wordt de muziek direct opgenomen, alsof het rechtstreeks wordt geïnjecteerd. Victor Camozzi’s vorige plaat, 3 Peso Cigar, was/is mij onbekend. Is in 2008 compleet aan mij voorbij getrokken. Met enige verbazing aangezien het specifieke genre waarvoor hij staat – Eigentijdse Outlaw Country – mijn aandacht heeft.

Muzikaal gesproken vind ik Roadside Paradise redelijk vlak te noemen. Dat hoeft op zich geen onoverkomelijk bezwaar te zijn, mits er op andere fronten gecompenseerd wordt. Het album gaat sterk van start, maar mijn aandacht zakt halverwege enigszins in. Tekstueel spreekt deze Camozzi mij overigens wel aan. Hij speelt met taal. Leuke one-liners komen met regelmaat voorbij. Terwijl ook de fantasie enorm geprikkeld wordt door feitelijke poëzie, zoals in de titelsong; Want my eggs greasy. Want my Waitress fat. 1963 vinyl. Blood stained cowboy hat. Bottom shelf pleasures. Make for a top shelf life. In this 24 hour roadside paradise. Vrolijkheid is geen troef. Camozzi zit enigszins aan de downerside, maar wel op een relativerende wijze. Ik proef geen uitzichtloos deprimerend scenario bij deze Texaan. Camozzi geniet van zijn bestaan als muzikant. Het leven is zoals hij het ervaart,en daarbij hoort geen spijt, maar wel de romantiek van de zelfkant. Een muzikale road novel.
Roadside Paradise bestaat niet uit hapklare brokken. Een plaat waar je in principe even voor moet gaan zitten. Biedt voldoende inhoud om van te genieten. Nu, maar ook over een jaar of tien. Geen tijdgebonden factoren, maar een plaat met een wijds perspectief. Muzikaal gezien ruimtelijk vergelijkbaar aan hoe Victor Camozzi de Big Sierra beschrijft. Muziek waarin jezelf bijna figureert.
Rein van den Berg
Victor Camozzi
Roadside Paradise