Veronique Gens en Susan Manhoff: Néère (Kasplaatje Ed)

Ed Muitjens
Veronique Gens en Susan Manhoff
Néère

Ik ben geen kenner van klassieke muziek. Niet dat ik er niet naar luister. Mijn collectie klassiek is, mede door tips van John, zelfs gestaag gegroeid. Hoe mooi ik het ook vind, ik heb nog wel eens het gevoel dat ik deze muziek nooit echt vast kan pakken. Ik hoor en ervaar absoluut de schoonheid ervan, maar het blijft aan de andere kant ergens ongrijpbaar. Het is en blijft een merkwaardig gegeven. De keren dat ik John op het gebied van de klassieke muziek heb kunnen verrassen met een voor hem onbekende opname zijn echt op één hand te tellen. Een paar maanden geleden kocht ik Néère: een cd van de sopraan Veronique Gens en pianiste Susan Manhoff. Muziek die indruk op me maakte en die deze maand, zeker na het Carnavaleske feestgedruis in het eerste weekend, zorgde voor een mooi  tegenwicht. De cd is een eerbetoon aan Franse liederen aan het eind van de 19e eeuw. Niet voor de hand liggende stukken van Hahn, Duparc en Chausson worden met veel inlevingsvermogen op een werkelijk schitterende wijze gezongen door Veronique Gens. Nu ken ik inmiddels aardig wat sopranen maar Gens is voor mij een onbeschreven blad. Zoals ik al schreef, ik ben geen kenner. Maar het is wel een cd die de overige zondagen van de maand februari, de dagen waarop ik doorgaans naar klassieke muziek luister, hebben gekleurd.

Uiteraard heb ik John hierover geïnformeerd. Hij kende de plaat al. Natuurlijk. Het is het verschil tussen een gewone luisteraar en een kenner. ;-)