Various Artists: Here Comes the Hurt

 
 

In 1958 nam Hank Ballard een nummer op voor het King label genaamd "The Twist". Het nummer belandde, zoals wel vaker, op een b-kantje maar omdat Ballard het nummer tijdens optredens bleef spelen en het werd opgepikt door de jeugd kwam het twee jaar later in de belangstelling van Buddy Dean, de gastheer van een muziekprogramma. Hij nodigde Ballard in de zomer van 1960 uit voor zijn TV show maar Ballard zat "vast" bij een vrouw in Atlanta. In allerijl werd ene Ernest Evans opgetrommeld die het nummer die avond in de "Hank Ballard stijl" speelde voor een uitzinnig publiek. Overigens niet onder de naam Ernest Evans maar onder de naam Chubby Checker. De rest is muziekgeschiedenis. 

Gemiste kansen maar ook vooral domme pech. Het is het verhaal van de vele talentvolle zangers en zangeressen die je terugvindt op de talloze uitmuntende soul compilaties die het Ace/Kent label inmiddels heeft uitgebracht. Je verwacht dat die bron inmiddels moet zijn opgedroogd, maar ook nu weer komt het label met een prachtige verzamelaar op de proppen. Centraal staan soul ballads die zijn uitgebracht op het King / Federal / DeLuxe label. Het King label van platenbaas Syd Nathan heeft natuurlijk de nodige klasbakken onder contract gehad: James Brown, Little Willie John, Wynonie Harris, Freddie King. Kwaliteit dus en die kwaliteit vind je ook terug op de deze cd die de titel "Here comes the hurt" heeft meegekregen. Toch is er geen Brown, John, Harris of King te vinden op de cd.  

Die titel is ontleend aan het openingsnummer van de hierboven genoemde Hank Ballard. In het, zoals gewoonlijk, uitstekend vormgegeven boekje staat "de misser" van Ballard niet beschreven maar het bevat uitgebreide en prima informatie over de betreffende artiest en het nummer. Op de cd staan 24 nummers en de eerste handvol ballads die over de luisteraar wordt uitgestrooid zijn van grote klasse. Ballard verrast uitermate en de voor mij nog onbekende Charles Spurling en de uit Nashville afkomstige Christine Kittrell brengen twee prachtplaatjes ten gehore ("Don't let him hurt you baby" en Ain't never seen so much rain before"). Vooral het laid-back nummer van Kittrell met dat heerlijke orgeltje is niet te versmaden. Uiteraard zijn liefdesverdriet, jaloezie en onzekerheid items die veelvuldig de revue passeren. Zoals ook onder meer in het prachtige "Too much for me to bear" van Barbara Burton & The Messengers. Ook fraai is het nummer van "James Brown protogé" Marva Whitney "Your love was good for me" uit 1967. Whitney kwam twee jaar later met die heerlijk opzwepende funk LP "It's my thing" op de proppen. Ook moet ik het werkelijk hartverscheurende"Why" van James Duncan noemen want ook dat nummer gaat door merg en been.   

Maar tussen al dat fraais heb ik toch een absolute favoriet zitten. "The door is still open" van Earl Gaines is niets minder dan een nieuw ontdekte soulklassieker. De man, die tevens staat afgebeeld op de hoes, gloreert als nooit te voren en betreedt de arena met een triomfantelijk klinkende vierspan van een kopersectie. Werkelijk fantastisch... Alles klopt hier aan dit 2.16 minuten durende nummer: de compositie, de muzikale invulling maar vooral die stem. Helaas is van deze man op het Kent label nog geen overzichts-cd verschenen. Hopelijk ligt dat nog in het verschiet.  

Zeker de muziekliefhebber die geen soul-kenner is zal de wenkbrauwen fronsen bij het zien van de namen van de artiesten want er zit maar weinig bekends tussen. Zoals ik al zei: een kwestie van gemiste kansen en vooral domme pech. Al viel het in geval van Hank Ballard nog wel mee. Hij scoorde in 1960 nog een andere knoeperd van een hit met "Finger poppin' time" hoewel ik denk dat hij die achteraf toch met alle plezier zou hebben ingeruild voor "The Twist". Succes, het is iets waarvan de meeste artiesten op deze cd alleen maar hebben gedroomd.

Ed Muitjens
Various Artists
Here Comes the Hurt