Van Morrison: Keep Me Singing (Kasplaatje Martin Overheul)

Martin Overheul
Van Morrison
Keep Me Singing

De voorbije weken heb ik – vooral in de auto terwijl ik deel uitmaakte van de dagelijkse file op weg van werk naar huis – met groeiend genoegen geluisterd naar Keep Me Singing, het vorig jaar verschenen album van grootmeester Van Morrison. Op de een of andere manier konden de platen die hij na 1995 maakte me niet echt meer boeien (op een paar uitzonderingen na), maar deze keer heeft hij de weg naar mijn muziekhart opnieuw gevonden. Dat ligt uiteraard aan het volledige album, maar het is toch vooral het nummer Memory Lane dat die terugweg op een bijna vorstelijke manier geplaveid heeft. Ik hou van de melancholie die Morrison in dit nummer stopt. De wijze waarop hij stilstaat bij het besef dat we steeds meer verleden verzamelen en steeds minder toekomst overhouden, zonder dat verleden te romantiseren of mooier te maken dat het was. Hoe hij al het ware eer bewijst aan alles dat er voordien was en dat hem heeft gemaakt tot de mens die hij nu is. En de vaststelling dat elk antwoord een of meerdere nieuwe vragen oproept. Vragen die nooit beantwoord zullen worden, maar die we onszelf en anderen moeten blijven stellen…

 

“Now I'm back here again with more questions than answers
And I'm standing in the pouring rain
There's something moving, moving in the shadows
And it's getting dark now, up on Memory Lane.”

 
 
 
 

Comments

 
Hans Jansen

Naast Memory Lane is In Tuberon bij mij favoriet. Van haalt herinneringen op aan zijn tijd in San Francisco. Memory Lane is echter een klasse apart.