Taneytown: Ashes To The Wind

 
 

Wanneer je niet oplet dan schiet je leven in een sneltreinvaart voorbij. (I don’t know where I am going, but I am ready for the Ride) Ondanks de vele uitdagingen waar we tegen aanlopen kan ik iedereen aanraden om met regelmaat op de rem te trappen. Het menselijke aspect wordt niet zelden verwaarloosd door gretigheid, ambitie en het willen voldoen aan de wensen van jezelf of je omgeving. Echter luisteren naar je intuïtie, ruimte reserveren voor dat kleine beetje extra tijd en aandacht voor je naaste omgeving; we hebben het niet alleen broodnodig, maar we dienen het ook zelf te geven. Taneytown leeft in de eerste plaats! Ze vieren enerzijds de passie van het leven, maar luisteren tegelijkertijd naar die stem van binnenuit. Dat tweeledige spreekt uit hun muziek en teksten. Countryrock noemen ze het zelf, maar de term Americana past net zo goed. De hoes van Ashes to the Wind bevat dezelfde elementen. Je ervaart het rustieke, maar ook hier bevat het landschap metalen constructies die niet meer los te denken zijn. Er hangt een duistere wolk over ons, van voorbije aard, uiteindelijk blijft slechts helder blauw over. (Driving My Life Away) Soms wil je slechts ontsnappen, waar uiteindelijk blijft slechts een confrontatie over. Naast inzichtelijk geschreven eigenwerk van het duo Jongedijk en Prinsen vind je een tweetal covers; Stray Dogs (Rod Picot) en Driving My Life Away (Malloy, Rabbitt & Stevens). Dit laatste nummer was een single van Eddie Rabbitt in 1980. Hij had diverse hits die slingerden tussen pop en country, het verscheen destijds bij het Elektra label. Mooi tribuut aan vervlogen tijden van de 15 jaar geleden gestorven Rabbitt. Een tijdje geleden schreef ik een recensie over de debuutplaat van Patrick Brooks; Rust and Weeds. Hoofdmoot van mijn betoog daar was het authentieke karakter van zijn muziek, maar ook de vergankelijkheid van ons bestaan. Diezelfde componenten ervaar ik bij Ashes to the Wind, en dan doet waar je vandaan komt of woonachtig bent - omdat deze plaat van eigen bodem is – er totaal niet toe. Afstand blijkt een te verwaarlozen factor. Het gevoel welke een artiest (of band) weet te verwoorden blijft het belangrijkst, en wanneer die van binnenuit komt dan kan dat in principe nooit verkeerd zijn. Ook op de Engelstalige zang valt beslist niets aan te merken. Op Ashes to the Wind wordt heerlijk gemusiceerd. Er is ruimte voor instrumenten met een traditioneel karakter, zoals pedal, lap steel en banjo, maar daarnaast blaast een gitaar regelmatig als een frisse bries door de gelederen. Deze nieuwste Taneytown plaat verdient om gehoord te worden! En wanneer je dan toch op het goede spoor zit, reserveer dan tevens wat luisteraandacht voor Edwin Jongedijks soloplaat; As Ik De Kaans Zol Kriegen. Muziek zit deze mannen in het bloed. Muziek met gevoel!

Rein van den Berg
Taneytown
Ashes To The Wind