Ronnie Earl & The Broadcasters: The Luckiest Man

 
 

Hij staat prominent op de achterzijde van de hoes van de nieuwe cd van gitarist Ronnie Earl: Jim Mouradian. Jarenlang was hij bassist van The Broadcasters, de begeleidingsband van Ronnie Earl. Tot het moment dat hij begin januari 2017 na afloop van een optreden in Connecticut een zware hartaanval niet wist te overleven. Hij werd 66 jaar. Dat deze gebeurtenis een enorme impact zou hebben op Ronnie Earl en zijn band is natuurlijk niet vreemd. "The luckiest man", de titel van het nieuwe album van Ronnie Earl, heeft dan ook alles te maken met die rustige man die jaren naast Ronnie Earl op de bühne heeft gestaan en de basis legde waarop Earl en toetsenist Dave Limina konden excelleren. De titel van het album verwijst naar een uitspraak van Mouradian. Een album dat aan hem is opgedragen. "I'm the luckiest man you know - and I don't even know who you know." Het zal achteraf wellicht een troost zijn dat Mouradian het geluk in het leven heeft gezocht en heeft gevonden. Dat dit niet evident is daar weet Ronnie Earl zelf alles vanaf. De weg die hij heeft afgelegd is tenslotte geen glooiend pad geweest.

Een stijlbreuk hoef je niet te verwachten als je een nieuw album van Ronnie Earl op de laser legt. Daar zitten de mensen die van zijn muziek houden ook helemaal niet op te wachten. Uiteraard zijn de paden van de blues al vele malen bewandeld en ook Ronnie Earl bewandelt die. In de blues is alleen de vraag gerechtvaardigd hoe je ze bewandelt en de slotsom mag luiden dat Ronnie Earl ook nu weer een zeer fraai album aan zijn oeuvre heeft toegevoegd. Zo is het beladen "Death don't have no mercy" een zeer mooie combinatie van countryblues en ingetogen grote stadsblues. Het gitaarspel is, zoals we dat kennen van Earl, subtiel en zangeres Diane Blue zingt met heel veel soul. Juist de komst van Diane Blue, vanaf 2014 is zij zo'n beetje structureel aanwezig op de albums van Earl, geeft de muziek nog meer diepgang. Hoewel "Death don't have no mercy"  een uitstekend nummer is moeten de echte hoogtepunten dan nog komen. Aan de hand van de majestueuze zang van Diane Blue worden we op een gegeven moment de kerk ingetrokken. "Never gonna break my fate" is een prachtige gospel waarop vooral de stem van de dame in kwestie centraal staat en Ronnie Earl dienend speelt en hij uiteindelijk eindigt met een mooie, subtiele solo. Het daarop volgende, ruim tien minuten durende "Long lost conversation" is eerlijk gezegd de beste slowblues die ik in 2017 heb gehoord. Maar misschien is dat niet vreemd als je kijkt naar de muzikanten die hem hier begeleiden: Sugar Ray Norcia op zang en harmonica, Mike Welch op gitaar, Anthony Geraci, Neil Gouvin op drums en Michael 'Mudcat' Ward op bas. Het pianospel van Geraci is om je vingers bij af te likken en Norcia is nog steeds die klasbak die hij altijd al is geweest. 

Ronnie Earl lijkt onvermoeibaar door te gaan met het uitbrengen van dit soort albums waar liefhebbers wel raad mee weten. Het overlijden van Mouradian werpt weliswaar zijn schaduw over deze release maar we mogen ons aan de andere kant gelukkig prijzen dat Ronnie Earl nog steeds onder de levenden is en ook nu weer een prima album weet af te leveren. "Lucky men and women." Dat zijn we.

 

 

Review
Ed Muitjens
Ronnie Earl & The Broadcasters
The Luckiest Man