Roger Waters: Is This What We Really Want?

 
 

"I'm still afraid. Our parents made us what we are. Or was it God? Who gives a f**k, it's never really over." Het zijn één van de eerste gesproken woorden van het album Is This The Life We Really Want? Eindelijk, 25 jaar na het sublieme Amused To Death, komt Roger Waters met een nieuwe plaat. Nog steeds is de voormalige bassist van Pink Floyd die getormenteerde, getraumatiseerde jongen die zonder zijn vader opgroeide en als kind symbolische muren om zich heen bouwde. Angst en boosheid spelen ook op dit album een grote rol al keert hij deze keer niet in zichzelf maar laat hij zich van zijn meest geëngageerde kant zien.  De blik is duidelijk naar buiten gericht waarbij hij zijn vinger legt op vele hedendaagse misstanden en gruwelijkheden. Zijn angsten en woede krijgen hierdoor een universeel karakter. Zijn pijlen lijken hierbij meer dan eens gericht op een "Leader With No Brains". Als we al mochten twijfelen wie hij hiermee bedoelt dan laat de hoes met een afbeelding van Trump maar ook de teksten daar geen misverstanden over bestaan. "And every time a nincompoop becomes the president" zijn de weinig lovende woorden die Waters aan Trump besteedt. Trump brengt geen mensen bij elkaar. Hij verdeelt ze. Door muren, door woorden. Het bewustzijn van die verdeeldheid is overal op dit album aanwezig. De angst voor vreemdelingen borrelt op maar Waters zou Waters niet zijn als hij niet de dramatische keerzijde zou benoemen zoals in The Last Refugee: "You'll find my child, down by the shore. Digging around, for a chain or a bone. Searching the sand, for a relic washed up by the sea. The last refugee." 

Instrumentaal is dit album summierder van opzet dan zijn overige soloplaten, waarbij Waters vooral uit de post-"Dark Side Of The Moon" periode put. Zo refereert Picture That overduidelijk naar het album Wish You Were Here. Ook nu weer zijn er terugkerende muzikale thema's, alhoewel die meer zijn terug te vinden in de subtiele pianobegeleiding en het ritme van de drums dat in The Last Refugee en The Most Beautiful Girl identiek is en nagenoeg een kopie is van het drumwerk op Bowie's Five Years. Waters wordt deze keer instrumentaal niet ondersteund door oudgedienden zoals Eric Clapton, Jeff Beck of Snowy White maar hij vindt aansluiting bij een heel nieuwe generatie muzikanten. Alleskunner Jonathan Wilson (gitaar en toetsen) en Nigel Godrich (diverse instrumenten) zijn de meest in het oog springende namen. Godrich, die Radiohead's OK Computer heeft geproduceerd, heeft ook zijn handtekening onder deze productie gezet.

Is This The Life We Really Want? is een belangrijke spiegel die de wereld wordt voorgehouden. "Us and Them" zal het thema zijn tijdens diens wereldtournee. Als reactie op de olifant in een porseleinen kast die Trump nu eenmaal is. In een tijd waar zekerheden zijn weggevallen. In een tijd waar niet alleen angst maar ook incompetentie regeert. Op veel Floyd albums is het verstrijken van tijd hoorbaar. Ook op dit album tikt de klok onherroepelijk door. Ook voor de bijna 74-jarige Roger Waters. Hij lijkt zich daar, ogenschijnlijk, ook zeer van bewust. "It would be better by far to die in her arms, then to linger in a lifetime of regret" zijn Waters laatste woorden. Gelet op het feit dat we 25 jaar hebben moeten wachten op nieuw werk is dit waarschijnlijk zijn zwanenzang. Het stemt me aan de ene kant melancholisch, maar met dit album sluit hij wel een glansrijke carrière in stijl af. 

Review
Ed Muitjens
Roger Waters
Is This What We Really Want?
Deze recensie is in een verkorte versie verschenen in Heaven Magazine # 5, 2017 - sept/okt.