Roger Dean Young & the Tin Sea: Wrought Iron Will

 
 

Onbevooroordeeld zijn, dat is het streven. Naarmate ik langer meeloop in deze carrousel van gevestigde en aanstormende artiesten wordt dat steeds moeilijker. Je zult, denk ik, altijd on- of willekeurig je voorkeur uitvergroten. Je kunt hoogstens streven naar een oprechte mening. Wat er niet inzit, kan er niet uitkomen, om iets Cruijffiaans bij te plakken. Initieel begon ik met schrijven van recensies om artiesten die, naar mijn mening, te weinig aandacht kregen, ietsjes naar de voorgrond te halen. De muziek business schoof met behulp van radioprogramma’s en muziektijdschriften etc. hun eigen belangen wel naar voren. Als hun coryfeeën de gewenste omzetten maar gingen omzetten in klinkende munt. Een geolied fenomeen van wederkerigheid. Dog eat Dog. Verstopt onder een camouflagenet dat onafhankelijkheid moet suggereren laten ze hun paradepaardjes opdraven. Beperk je tot de basis: Doe gewoon je eigen ding, en vertrouw op je eigen smaak en intuïtie. Je pikt hier iets op, en proeft daar iets. Stap voor stap. Er zullen altijd partijen als Cambridge Analytica zijn die je mening willen bijbuigen. Of het nu de kerk is, de politieke kleur of anderzijds. In een poging om authentiek te blijven geef je wellicht toe aan je eigen perceptie. Je wordt met zoveel informatie om de oren geslagen dat je jezelf gelukkig prijst dan je om gepaste momenten simpelweg mag, en kan, genieten van muziek.

 

Down East, hun vorige, dateert alweer van 2010. The Tin Cup is Tin Sea geworden. Na jaren wist Roger Dean Young weer eens muzikale vissen te vangen en uit te zetten in zijn tinnen zee. Roger blijft trouw aan de eenvoud, maar heeft extra aandacht besteed aan de inkleuring van zijn nummers. De melodieën lijken meer tot leven te komen dan voorheen. Zijn hese, geraspte stemgeluid is gebleven, terwijl de harmonieën van Rebecca Till tegelijkertijd op dat front extra kleur aanbrengen. Een song als The Hollows wordt ijzersterk gedomineerd door de swingende staande bas van Mark Beaty. Helemaal gloednieuw is Wrought Iron Will nu ook weer niet. De opnames werden vastgelegd in februari 2014, en kwamen tot stand in het Vogue Theater te Vancouver, Brits Columbia (Canada). De kenmerkende stijl is gebleven. Het vertrouwen in de muziek lijkt hersteld. Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zo zal het blijven gaan, zo zijn we waarschijnlijk altijd geweest. Wat in je natuur zit laat zich niet verbergen, en Roger Dean Young and the Tin Sean hoeven zich allerminst te verbergen. De muziekscene van Vancouver maakt mij nieuwsgierig, want mijn voelsprieten belanden de laatste tijd steeds vaker in die hoek van de wereld. Roger Dean en de zijnen heb ik altijd al graag beluisterd, en weemoedige gevoelens worden extra aangewakkerd in een geweldig jazzy klinkend nummer als Let Go. Laat niemand je iets wijsmaken. Investeer gewoon tijd om te luisteren naar deze band. Je zult er oprecht plezier aan beleven.

Review
Rein van den Berg
Roger Dean Young & the Tin Sea
Wrought Iron Will
Label: 
Independent
Releasedatum: 
13-4-2018