Richard Thompson: Electric

 
 

Superlatieven in recensies ondermijnen doorgaans de geloofwaardigheid van de schrijver. Toch kom ik er niet onderuit. Mijn bewondering voor Richard Thompson krijgt door zijn nieuwste aanwinst een hernieuwde impuls. Majestueus! Niets anders dan deze omschrijving past het ongelofelijke gave gitaarwerk waarmee hij Electric heeft weten in te kleuren. Herkenbaar uit duizenden is zijn specifieke speelstijl. Voortkomend uit Fairport Convention, wist Thompson zijn aandacht te vestigen en nadien te vergroten. Behalve een kring aan gemankeerde folkpuristen was hij in staat zijn interesseveld sindsdien aanmerkelijk te vergroten. In 2011 ontving hij een onderscheiding voor zijn verdienste binnen de muziek, en mag zich sindsdien Officer of the Order of the British Empire noemen (kortweg OBE).

Zelfs binnen Texas genoot (en geniet) deze Engelse gentleman een niet te onderschatten reputatie. Thompsons liedjes werden graag door andere artiesten opgenomen, wie weet, in een streven de meester te benaderen. Die belangstelling is in de eerste plaats vanwege zijn compositorische degelijkheid, want als gitarist blijft hij onnavolgbaar. Uniek. Toch beperkt Thompson’s talent zich allerminst tot zijn gitaarspel. Hij weet hoe hij een strakke compositie of melodielijn moet maken. Daarnaast zijn de liedjes overwegend voorzien van scherp verwoorde en inzichtelijke teksten, waarbij hij zowel humoristisch als bijtend uit de hoek kan komen. Het is op zich niet zo bevreemdend dat onze Britse folk rocker dit album opnam in de huisstudio van Buddy Miller. De weg er naar toe is door de jaren wederzijds gegroeid. Miller reduceerde zijn eigen betrokkenheid tot een bescheiden: “Af en toe ‘ns een pot koffie zetten!” of “Dankzij Richard’s aanwezigheid had ik twee weken lang gratis gitaarlessen”.

Zoals wel eerder met nieuw werk van Richard Thompson moest ik zijn muziek langzaam in laten werken. Op een laag vuurtje en lekker laten sudderen, zonder daar te vlotte conclusies aan te verbinden. De eerste beluistering zegt zo goed als niets bij deze Brit. Na verloop van meerder luisterbeurten vallen de bouwstenen op hun plaats. En blijkt Electric in meerdere opzichten fabuleus. Tekstueel valt weer voldoende te genieten. Thompson weegt zijn woorden, en buigt ze tot een verantwoorde verhaallijn. Zijn woorden blijven herkenbaar voor de werkende klasse. (Us regular folks!) Zowel het album als geheel, maar ook berekend per individuele song scoort dit album hoog. Zelfs binnen het nagenoeg onoverzichtelijke oeuvre van Thompson bevat Electric een paar gigantische instant klassiekers die zich kunnen meten met het beste uit zijn carrière. Ik heb een aantal persoonlijke uitschieters. Stuk voor stuk nummers die zich onderscheiden als typische Richard Thompson songs, en waarbij hij vrijelijk zijn talenten exponeert. Schitterende teksten, opzwepend gitaarspel, en wat al niet meer.

Stuck on the Treadmill is compositorisch dusdanig bewerkt dan je jezelf gemakkelijk een tredmolen kan voorstellen. Iedere dag hernieuwd word je binnen dat keurslijf geduwd, tenzij je de mogelijkheden hebt daaraan te ontsnappen. Buiten de muzikale tred vindt Thompson’s gitaar zijn vrijheid buiten de pulserende beat om. Met de economische neergang lijkt ademruimte steeds moeilijk. Creativiteit is geboden. In My Enemy omarmt Richard Thompson zijn vijand als het ware, hij pakt hem in met honingzoete charme. Another Small Thing in her Favour - een Keltisch walsje - heeft de teneur van een balkonserenade. Ingetogenheid ademt hier uit alle poriën. Straight and Narrowheeft een vlotte beat, en lijkt hoorbaar voorzien van Ray Manzarek (The Doors). Wellicht dat Buddy Miller het orgeltje bespeelt. Andere rollen op dit album zijn weggelegd voor Michael Jerome (drums), Taras Prodaniuk en Dennis Crouch (beide bas) en op viool voor de onvervalste “folky sfeer” Stuart Duncan. Siobhan Maher-Kennedy (River City People) vertolkt de veelvuldige achtergrond vocalen, terwijl Alison Krauss een geweldige zangpartij voor haar rekening neemt inThe Snow Goose.

Electric is niets anders dan een podium waarop het fenomeen Richard Thompson heeft plaatsgenomen. Herkenbaar en virtuoos. Niets anders dan een geweldig mooie plaat (verschijnt begin februari in verschillende formaten: Als enkel en dubbel CD, maar eveneens op vinyl). 

Rein van den Berg
Richard Thompson
Electric