The Paladins: New World

 
 

Het album New World glipte bijna door mijn vingers, maar sommige platen wordt onrecht aangedaan wanneer ze onbesproken blijven. De plaat van deze klassieke rockers is nu eenmaal te goed om links te laten liggen. Zo simpel is dat allemaal. Ik moet eerlijk bekennen dat ik voorheen onbekend was met The Paladins. Voor mij is dit een kennismaking met een collectief dat naar het schijnt al 36 jaar een samenwerkingsverband kent. Die lange periode laat zich niet aflezen aan een gebrek aan dynamiek – want dat is er allerminst. Wel aanwezig is de jarenlange muzikale ervaring die uit de spreekwoordelijke groeven opstijgt. Dave Gonzalez, Brian Fahey & Thomas Yearley laten zich op New World beluisteren in een uitgelezen vorm. Dat de heren met vaste regelmaat muziek uitbrengen is evenmin van toepassing, want hun vorige plaat verscheen een kleine veertien jaar geleden. Welk muzikaal spectrum vinden wij terug? Er is een flinke component aan vroege rock a la Bill Haley and the Comets aanwezig. Het nummer Mar Solitar laat zich – in zekere mate - vergelijken met de instrumentale aanpak van Hank “Stratocaster” Marvin & the Shadows. Tevens durf ik een vergelijking met Los Lobos aan, weliswaar met uitzondering van hun Mexicaanse inbreng. Je mag daarbij rockabilly voegen, en wanneer de mannen op de zoetgevooisde toer gaan roepen ze vergelijkingen met Chris Isaak op. Een brede verzameling aan vlotweg gespeelde nummers is dit album vervolgens rijk. 

Het wordt duwen tussen de vele releases die dit jaar om aandacht vragen, maar je zou mij een plezier doen je oren te luister te leggen bij deze plaat. Gevarieerde muziek die het vakmanschap van deze band uitvergroot. Geen zwak moment. Geen valse pretenties. Slechts speelgenot. Het handjevol muzikale vrienden die bijspringen delen vervolgens in de feestvreugde.

Review
Rein van den Berg
The Paladins
New World
Label: 
Lux Records / Sonic RendezVous
Releasedatum: 
16-4-2017