Over the Rhine: The Long Surrender

 
 

Over The Rhine heeft een patent op ingetogen fotografisch hoeswerk, zo ook nu weer. Een stijlvolle hoes is – wat mij betreft – een uitnodiging naar meer. De hoes is een essentieel onderdeel van een album, en persoonlijk zie ik graag een match naar de muziek die onderhuids verscholen ligt. Aangezien het echtpaar Detweiler/Bergquist een enorme drang naar perfectie heeft weet ik uit ervaring dat de muziek niet ver zal liggen van deze visuele uiting. Wanneer ik je nu bovendien vertel dat dit smaakvolle duo zijn krachten heeft gebundeld met niemand minder dan Joe Henry stel dan gerust je verwachting naar boven bij. (mits dat mogelijk is) Henry in de productie stoel gaat zelden verkeerd weten we uit diens achterliggende staat van dienst. Hij heeft bovendien een aantal “vrienden”meegebracht, althans ik veronderstel dat hij daarvoor verantwoordelijk is. Zo tref je op dit album Jay Bellerose, David Pitch, Greg Leisz en Henry’s zoon Levon op saxofoon. Een zeer te rechtvaardigen zet, al was het maar om dit echtpaar een hart onder de riem te steken. Ze bedienen hun publiek tenslotte al jaren van ultieme muziek. In mijn verzameling heb ik een aantal solo cds van Linford Detweiler. Hij bespeelt de piano op een wijze die mij enorm aanspreekt. Hij beheerst dat instrument tot in de details en weet een mooie gedragen klank uit naar boven te toveren. Karin’s zangkwaliteiten zijn overigens minstens van een vergelijkbaar niveau. En ook compositorisch verstaan zij de kunst van het overdragen van gevoel en intensiteit. De stijlvormen op The Long Surrender variëren van country, folk, en gospel tot jazz. Instrumentaal klopt deze plaat van A tot Z. Technisch klinkt het allemaal uiterst zuiver. De kwaliteit is niet alleen aanwezig, de noodzakelijke chemie komt eveneens tot leven. De eerste keer dat ik Undamned hoorde meende ik de stem van Joni Mitchell te ontwaren. Althans bij de eerste zinnetjes, echter de muziekliefhebber zal mij daar graag in corrigeren. Mitchell zou leuk geweest zijn, maar iemand als Lucinda Williams is beslist ook niet verkeerd. Het verschil in zang tussen Karin en Lucinda komt mooi naar voren in dit ene nummer. Je waardeert Karin voor haar mooie zang, maar proeft daarnaast meteen de kracht van Lucinda’s beschadigde stemgeluid. There’s a Bluebird in my Heart laat Over the Rhine van hun meest jazzy kant horen. Over het algemeen raakt de vocale jazz mij amper, maar in deze klassieke jazz setting weet Karin mij volkomen in te pakken. Rave On is geïnspireerd op Rock ’n Roll muziek. All My Favorite People are Broken laat de persoonlijke kant horen van het echtpaar. Hun huwelijk leek een aantal jaren geleden bijna te stranden. Toch hebben de twee de draad weer opgepakt, en de stukken gelijmd. Waar Joe Henry’s productionele grenzen lagen, en waar hij mogelijk ingreep is mij onduidelijk. Hij heeft hij eigen karakteristieke stijl allerminst een forse slinger gegeven. Onnodig ook. Het geheim van de kok zullen we maar zeggen. Voor ik het vergeet. De wisselwerking tussen deze gaarbak aan artistiekelingen komt overigens op The Long Surrender volkomen tot leven. Het kon wel eens het sterkste Over The Rhine album ooit zijn. Aanrader van het zuiverste water. Mocht je nog een introductie tot deze band wensen? Dit is de plaats om te beginnen.

Rein van den Berg
Over the Rhine
The Long Surrender