Otis Taylor: My World is GONE

 
 

Dat Otis Taylor hoog geclassificeerd staat in de piramide van mijn persoonlijke voorkeur moge bekend zijn. Een eindoordeel niet genomen op basis van één song of album, maar omdat zijn gehele repertoire louter elementen bevat die mij aanspreken. Hij gaat volstrekt zijn eigen gang, en grijpt daarbij terug op (muzikale) kernwaarden. Ter illustratie refereert hij in zijn teksten fijngevoelig naar de ontstaanswording van iets wat hem dwars zit of intrigeert, of simpelweg omdat hij onrechtvaardigheid heeft vastgesteld. Hij maakt er een sport van misvattingen aan de kaak te stellen, en het perspectief te herstellen op basis van brongegevens. De geschiedenis heeft er nog al eens een handje van om pijnlijke – doch waardevolle - componenten te wissen. Tijd heelt wonden, dus het kan geen kwaad om met een open vizier terug te blikken. Zeker wanneer daarbij een hand in eigen boezem vereist is. Daarnaast vindt hij ruimte voor buitenissigheden, kwesties die het leven kleuren en veraangenamen. Teveel drama kan je opbreken.

Vanuit zijn optiek zet Otis Taylor zaken recht, en wanneer het moet legt hij daarbij een link met persoonlijke componenten uit zijn leven. Hij komt niet met kleurrijke pleisters die zonneschijn suggereren, maar schroomt evenmin door zijn wrange humor de lachspieren te activeren. Op dit album wordt de rode draad van zijn inspiratie getrokken richting de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Een weinig respectvol gedeelte uit de Amerikaanse geschiedenis. Een tijd die we ons amper voor de geest kunnen halen, maar beslist eentje die achteraf gezien meer eervol had gemogen. Wellicht dat we er lering uit trekken, voordat ook “onze” wereld verdwijnt.

Otis Taylor wordt gestuwd door de wereld om hem heen. Deze gedrevenheid beperkt zich niet alleen wanneer hij een instrument ter hand neemt. Toch is dat de wijze waarin hij zijn ultieme uitingsvorm gevonden heeft, dan haalt hij uit zijn gitaar of banjo wat er in zit. Anderzijds, zijn ego is ruimhartig genoeg om aandacht te vestigen voor medemusici. Op My World is GONE wordt Mato Nanji in the spotlight geschoven. Nanji domineert als gitarist de Amerikaanse band Indigious. Een blues rock band wiens werk laat vergelijken met de opzwepende stijl van Stevie Ray Vaughan. Ook recentelijk heeft hij het project 3 Skulls and the Truth afgerond met Los Lobos kopman David Hidalgo en Luther Dickinson van the North Mississippi All Stars. Nanji’s gitaarspel voegt zich uitstekend met Otis Taylor’s composities, die pulserend zijn als nooit te voren. Blues is de hoofdmoot, terwijl ik bij Lost My Horse eerder associaties met een Ierse Jig krijg.

Er gebeurt wederom veel op dit album. Het thema beperkt zich niet alleen tot verhalen geïnspireerd op de geschiedenis van Indianen. Otis haalt met zijn team alles uit de kast. Zelfs een rustige stomper als The Wind Comes In wordt tot in de puntjes in gekleurd. Een nummer waarbij gecoördineerd samenspel essentieel is. De bas en drums fungeren als bodem, terwijl Otis op banjo, en Mato op gitaar, daar vrijelijk omheen “noodle-en”. Een man stopt met drinken omdat hij zijn lief terug wil. Of wat te denken van Girl Friend’s House waarbij een echtgenoot zijn vrouw aantreft in bed met haar beste vriendin, en hij, als in een impuls, wil participeren. Jae Jae Waltz waarin een weduwe in een traditioneel walsje het hof gemaakt wordt. Inderdaad, het leven gaat door. En er is maar een richting! Otis Taylor heeft nog nooit teleurgesteld, ook nu niet. Zoals gezegd, hij doet het zoals het hoort, en haalt eruit wat erin zit, en dat is wederom niet gering! Het album bevat geen zwakker broeder, en zoals het een rechtgeaarde huisvader betaamt, hij sluit dit album af met een eerbetoon aan het thuisfront.

Rein van den Berg
Otis Taylor
My World is GONE

Ook interessant

Otis Taylor: Fantasizing About Being Black Rein van den Berg 25 Feb 2017
Otis Taylor: Hey Joe Opus Red Meat Rein van den Berg 7 Mar 2015
Otis Taylor: Contraband Rein van den Berg 7 Feb 2012
Otis Taylor Rein van den Berg 10 Aug 2011
Otis Taylor: Clovis People Vol. 3 Rein van den Berg 21 Apr 2010
Otis Taylor: Pentatonic Wars and Love Songs Rein van den Berg 14 May 2009