Otis Taylor: Contraband

 
 

Een van de meest geïnspireerde musici van de afgelopen jaren is zonder enige twijfel Otis Taylor. Ieder jaar kijk ik met een ziekelijk enthousiasme uit naar nieuw werk van deze veelzijdige muzikant. Hij is Amerikaan, en bovendien eentje die iets wezenlijks te vertellen heeft. Hij kijkt kritisch, maar met een flinke shot aan compassie, naar onze samenleving, onze wereld. Hij analyseert hem, en richt zich met name op de positie van de zwarte man. Op 20 februari komt het album Contraband beschikbaar. Mijn voelsprieten zijn zonneklaar; het is wederom een dijk van een plaat is geworden. Weliswaar gegoten in zijn o zo herkenbare stijl, maar toch met de slagvaardigheid van een beginnend artiest. Taylor loopt geen risicoloos parcours. Hij durft voordurend zijn grenzen, en die van zijn bandleden, te verleggen.

De wortels van zijn werk zijn wederom met Blues geïnfecteerd. De vorm waarin hij zich blijft uiten getuigt van een opmerkelijke gedrevenheid. Eveneens is hij niet vies van opzwepende gitaren. De beginjaren van zijn carrière lagen in de elektrische rock. Hij speelde basgitaar in de hardrock band Zephyr, waarin ook gitarist Eddie Turner meedeed. (En voor hem stal Tommy Bolin aldaar de show) Van Taylor is bekend dat hij een motorfiets liet brullen op het podium, en hij trad niet zelden op in een Schotse kilt. Hij stapte tussentijds uit de muziek, maar Zephyr stopte pas in 1984, na de dood van charismatische zangeres Candy Givens. Otis begon een succesvol bestaan als antiekhandelaar, waardoor muziek naar de achtergrond schoof. Pas eind jaren negentig wist bassist Kenny Passarelli de uit Boulder Colorado afkomstige Taylor hernieuwd te interesseren voor muziek maken en optreden. De initiële passie kreeg een tweede kans. 
Contraband is opgedragen aan de vorig jaar overleden Gary Moore - waarmee Taylor nauwe banden onderhield - en de voor mij onbekende Marguerite Levert Burke Cappel. Zoals gebruikelijk plaats Taylor een korte beschrijving achter de titels van zijn songs, zodat voor iedereen duidelijk is waarover het desbetreffende nummer gaat. Zijn inspiratie vindt Otis Taylor in het persoonlijke, maar ook haalt hij voeding uit de krant. Zaken die ons wellicht absurd in de oren klinken, maar door een minderheid als realiteit ervaren “mogen” worden. Otis verbindt er zijn zienswijze aan, vaak in malse bewoordingen, doordrenkt in zwarte humor en stuitende verontwaardiging. Het album Contraband gaart alles bij elkaar. The blues, het traditionele (banjo, djembe), maar ook de uitdaging is er, terwijl eveneens snoeiharde rock je ten deel valt. The Devil’s Gonna Lie swingt, pulseert en drijft bij de opening van het album de verwachtingen alleen maar op. Contraband zal niet door iedereen omarmd worden, maar ik beschouw hem als een van de krachtigste albums uit zijn oeuvre. Otis zijn perceptie van het fenomeen muziek is minstens zo vertrouwd en eerlijk als ten tijde van Blue Eyed Monster. Otis gaat nog steeds voor emotie en overgave. Toen, en nu nog steeds. Ik heb de man eenmaal live mogen aanschouwen. Betwijfel echter of hij al eens op een Hollands podium heeft gestaan. En dat is best bedroevend, wanneer je daar bij stil staat.
Rein van den Berg
Otis Taylor
Contraband
Releasedatum: 
20-2-2012

Ook interessant

Otis Taylor: Fantasizing About Being Black Rein van den Berg 25 Feb 2017
Otis Taylor: Hey Joe Opus Red Meat Rein van den Berg 7 Mar 2015
Otis Taylor: My World is GONE Rein van den Berg 8 Mar 2013
Otis Taylor Rein van den Berg 10 Aug 2011
Otis Taylor: Clovis People Vol. 3 Rein van den Berg 21 Apr 2010
Otis Taylor: Pentatonic Wars and Love Songs Rein van den Berg 14 May 2009