Otis Gibbs: Harder Than Hammered Hell

 
 

De nieuwe Otis Gibbs CD is een kleinschalig project. Een bescheiden team ontfermt zich over de 11 nummers. Behalve Otis zelf, en zijn levensgezellin Amy Lashley hoor je Thomm Jutz (gitaar en vocals), Mark Fain (bas) en Paul Griffith (Drums). Een summiere bezetting wat de intimiteit ten goede komt. Het werk van Otis wordt primair gedragen door zijn stem, zijn aansprekende teksten, en de pakkende melodielijnen waarmee hij zijn songs versierd. Voegt deze nieuwe Gibbs nog iets toe aan zijn bestaande oeuvre? Volgens mij wel degelijk, zijn muziek weet mij namelijk nog steeds te bekoren. De eenvoud van een nummer als Broke & Restless zegt het in principe allemaal. De basis is grotendeels vergelijkbaar aan zijn vorige werk, wat dus niets zegt van de huidige relevantie van zijn repertoire. Ik beschouw hem als een levenskunstenaar. Waarmee ik bedoel dat het levensmotto welke hij bezingt, zich ook vertaalt naar zijn uiterlijkheden. Otis bezingt wat hij doet, en visa versa. Hij, en zijn muziek, straalt vrijheid uit. Bovendien lijkt veel van wat hij schrijft bestand tegen de tand des tijds. Een zeer directe methode deze eerlijkheid die Otis aan de dag legt, hetgeen mij enigszins vervult met jaloezie.

Onlangs gaf Stephen Simmons aan dat zijn komende album meer nadrukkelijk een country karakter gaat krijgen. Otis is hem wat dat betreft voor. Zeker wanneer het Big Whiskers betreft, het nummer bezit alle elementen die we kennen van een Johnns Cash klassieker. De overeenkomst is dusdanig dat we vrij gemakkelijk kunnen spreken van een eerbetoon. Dat hij en passant refereert aan een Limburgs kaasje wijst er op dat de waardering wederzijds is. Otis heeft een uitstekende reputatie in ons land, en hij heeft dus kennelijk ook de charme van ons land geproefd. Sandra & Luciano worden vanwege hun aanhoudende inzet bedankt. Mooi dat ze daarmee eens nadrukkelijk genoemd worden, want die twee hebben bezitten binnen ons genre een belangrijk aandeel. Alles bij elkaar genomen is dit wederom een uitstekende Otis Gibbs plaat. Veelzijdig ook. Gelouterd zoals we hem nog amper kenden in The Land of Maybe. Zijn politieke betrokkenheid ervaar ik minder, maar bespeur het evengoed in het nummer wat je voluit dient te spelen op de snelweg; Detroit Steel. Ach, eigenlijk heb ik al teveel gezegd. Dit is een must voor de doorgewinterde Gibbs fanaat, maar ook andere liefhebbers zal veel plezier beleven aan deze Harder Than Hammered Hell.
Rein van den Berg
Otis Gibbs
Harder Than Hammered Hell