Olivier Mellano & Brendan Perry: No Land

 
 

Begin jaren tachtig boek ik als progammeur een optreden van The Cocteau Twins in het Leids Vrijetijds Centrum. Als bonus treedt de groep Dead Can Dance op in het voorprogramma. Daar waar Elizabeth Frazer van The Cocteau Twins alleen de vocalen voor haar rekening nam  kon Dead Can Dance bogen op de vocale inbreng van Lisa Gerrard en Brendan Perry. Laatstgenoemde werd recentelijk benaderd door Parijzenaar Olivier Mellano om samen te zingen met Bagad Cesson, een dertig zielen tellend gezelschap van Bretonse musici. Mellano speelt zelf gitaar en viool maar geniet vooral een reputatie als componist van muziek voor het theater en de film. Het album No Land staat model voor zijn fascinatie voor de traditionele muziek uit Bretagne. Een muzieksoort die zwaar leunt op de sagen en legenden die in vroegere tijden door rondtrekkende troubadours verspreid werden. Gevat in een 38 minuten durende compositie heeft Mellano de zang en de instrumenten uit een rijk verleden gecombineerd met eigentijdse stijlinvloeden. Invloeden uit de klassieke muziek, de minimal muziek en de experimentele muziek sluiten naadloos aan op de rijk geschakeerde invloeden uit de Bretonse volksmuziek. Voor deze compositie geldt dat het geheel groter is als de som van de afzonderlijke delen. Waarbij het natuurlijk niet verkeerd is dat Brendan Perry regelmatig zijn fraaie zangstem verheft te midden van de klanken van doedelzakken, diverse  blaasinstrumenten en slagwerk. Olivier Mellano is een man die van vele markten thuis is en No Land vormt een welkome aanvulling op mijn verzameling albums van Franse componisten als Pierre Boulez, Hector Zazou. Yannick Tiersen en Alan Stivell.

Review
Koos Gijsman
Olivier Mellano & Brendan Perry
No Land
Label: 
Harmonia Mundi/PIAS