Old 97's: The Grand Theatre, Vol. 2

 
 

Iedere muziekliefhebber trekt zo zijn eigen spoor door de muziekwereld. Mijn paden hadden zich voorheen oppervlakkig met The Old 97’s gekruist. (Ik heb slechts een album van hun frontman Rhett Miller liggen, die me overigens matig kon bekoren – vandaar.) Je kan daarom wel stellen dat dit album, The Grand Theatre (Volume 1), mijn kennismaking is met deze band uit Dallas, Texas. Hun reputatie en de daarbij behorende referenties liegen er niet om. De energie die de bandleden in zich hebben komt volledig naar voren in hun muziek. Hun uptempo rock roffelt als een frisse wind aan 1 stuk door. 12 splinternieuwe songs worden verdeeld over 45 minuten. Volume 2 – met wederom 12 nummers - staat gedefinieerd voor 2011. De sessies die plaatsvonden in het honderdjarige oude Sons of Hermann Hall gaven dusdanig veel inspiratie dat er meer vondsten uit het creatieve vat naar boven kwamen. De basis van deze opnames bestaan uit live ingespeelde tracks. De intentie was om de live atmosfeer zo volledig mogelijk intact te laten. Volgens mij is men reuze goed in die opzet geslaagd. Mijn enthousiasme voor deze band is althans aangewakkerd, en kijk dus ook met smart uit naar datgene wat hierop gaat volgen. In de tussentijd zal ik alvast teruggrijpen naar Blame it on Gravity (2008). Chronologisch teruggraven heet zoiets. De nummers zijn allemaal van Old 97’s. Alleen Champaign, Illinois is een wat merkwaardige uitzondering. Het betreft hier namelijk een gedeeltelijke cover van Bob Dylan’s Desolation Row. Rhett Miller vond het nodig om hiervoor een nieuwe tekst te schrijven. Of dit een ethisch verantwoorde daad is vraag ik me af. Wie trekt nu een (Dylan) nummer uit elkaar? Anderzijds er worden ook gedichten en poëzie op muziek gezet. Het deed me meteen denken aan die rare Australiërs die een Van Gogh wilden kopen met de bedoeling om hem per vierkante centimeter (of iets dergelijke) door te verkopen. Champaign, Illinois stond al een tijdje op het live repertoire van Old 97’s, maar uit angst voor legale consequenties durfde Miller dit nummer niet eerder op een plaat te zetten. Dylan kreeg deze alternatieve uitvoering via zijn manager ter ore, en was zeer over Rhett’s initiatief te spreken. Hij wilde zelfs de inkomsten over dit nummer met de band delen. Kortom een plaat met de zegen van Dylan, wat wil je nog meer! The Grand Theatre is overigens een meer dan uitstekende plaat. Geen twijfel. 

Rein van den Berg
Old 97's
The Grand Theatre, Vol. 2