Niet tobben, maar genieten met Tip Jar

Vrijdag 16 november verschijnt ‘Onward’, het vierde album van Tip Jar, een duo uit het Brabantse Nuenen. Bart de Win en Arianne Knegt zijn niet alleen een duo achter de microfoon, maar ook in het ‘echte’ leven. Hun nieuwe plaat staat vol met aanstekelijke melodieën en heeft een uitstraling van niet tobben, maar genieten. Net als de vorige plaat werd ook dit album opgenomen in Austin, met medewerking van onder meer Walt Wilkins en Lloyd Maines. Het releaseconcert is op 30 november in het Eindhovense muziekcafé ’t Rozenknopje. Tip Jar treedt dan aan met een volledige bezetting.

 

Het gebeurde op de dag die hun leven zou veranderen. Bart de Win, vader van drie kinderen, zag bij de school waar hij zijn kind afleverde een prachtige vrouw. Het was Arianne Knegt, moeder van vier kinderen. Ze werd zijn muze en inspireerde hem om niet alleen in dienst van anderen te spelen, maar ook om zijn eigen muziek te maken. Ze trouwden in 2007. Twee jaar later verscheen het eerste soloalbum van Bart de Win.

“Wat ik me er van herinner is dat we meteen een klik hadden”, vertelt Arianne over die dag bij het schoolplein. “Het bleek al gauw dat we een grote passie delen voor muziek. We begonnen tips uit te wisselen over nieuwe cd’s of goede artiesten die in het land waren. Zo is het begonnen. Bart zegt wel eens dat ik hem weer terug naar zijn muzikale roots heb geleid.” 

“Mijn ouders dansten thuis altijd op Jim Reeves, Johnny Cash en Burl Ives”, gaat Bart verder. “Dat soort muziek is mij met de paplepel ingegoten, maar als je bent opgeleid op een conservatorium stap je toch al gauw over op jazzdingen. Van nature ben ik een begeleider, geen soloman. Ik heb Gerard van Maasakkers vijftien jaar begeleid. Met dat soort dingen moet je wel uitkijken. Voordat je het weet, zit je in een soort mallemolen waarin je je eigen creativiteit niet meer gebruikt. Door de inbreng van Arianne werd het voor mij vanzelfsprekend om wèl voorrang te geven aan de eigen creativiteit.” Met een brede lach: “En de rest is geschiedenis. Mijn betere helft is nu mijn aanjager. We hebben veel schik in ons duo. De vorm die we gevonden hebben geeft ons nog altijd nieuwe groeimogelijkheden en inspiratie.”

 

“Mijn heldin was altijd Emmylou Harris”, vertelt Arianne. “Tegen de tijd dat ik Bart leerde kennen, had ik me ontwikkeld tot americanakenner. Via Emmylou heb ik het spoor terug gevolgd naar bijvoorbeeld Hank Williams, Patsy Cline en Lefty Frizzell. Ik werd zangeres in een country- en rockabillybandje (Marylou & The Good Old Boys). Onze gedeelde liefde voor de muziek leidde tot gesprekken over die muziek, en wat later gingen we samen naar een concert of festival, deden af en toe een gelegenheidsoptredentje. Toen we uiteindelijk samen verder gingen en ik al die liedjes hoorde die Bart door de jaren heen gecomponeerd had, heb ik gezegd dat hij daar iets mee moest doen. Het was het begin van ons eigen muzikale avontuur. Uit een mengelmoes van muzikale stijlen dreven we over een periode van negen jaar langzaam maar zeker een bepaalde richting uit. We hebben in die tijd zeven elpees gemaakt. Dat was een echte ontdekkingstocht. Ik ga ervan uit dat we gewoon lekker doorgaan. Onward!”

Het was ook Arianne die Bart meenam naar Austin, waar zij al wat mensen kende. Dat bleek een gouden greep. Foto’s van de opnames in de Jumping Dog Studio van Ron Flynt laten relaxte muzikanten zien in korte broek en met blote voeten. Flynt zorgde ervoor dat er voldoende donuts en tacos op tafel stonden. Hij regelde ook een accordeon voor Bart. Het instrument bleek afkomstig van Bukka Allen, de toetsenist van Reckless Kelly, en de zoon van Terry Allen, een van de helden van Bart en Arianne. Grote stad, kleine wereld. 

 

V.l.n.r. Ron Flynt, Arianne Knegt, Bill Small, Walt Wilkins en Ray Rodriquez.

 

Het nieuwe album klinkt bijzonder goed. “Dat ligt vooral aan de sfeer”, zegt Bart. “De technische kant is niet veel anders dan in Nederland, maar door allerlei factoren is de klank anders. Mijn eerste soloplaat ‘The Simple Life’ is in Utrecht opgenomen met Eric Spanjers achter de knoppen. Voor mijn tweede album ‘Little World’ heb ik in Austin een paar nummers opgenomen. Die liet ik horen aan Eric met de bedoeling dat hij de plaat zou afmaken. Hij zei dat de Amerikaanse tracks fantastisch klonken, en dat hij best wilde proberen om de plaat af te maken, maar dat het niet hetzelfde zou klinken. Hij raadde me aan om de plaat af te maken in Amerika. En dan hebben we het over een jongen die gespecialiseerd is in dat soort muziek. Ik vond het heel mooi dat hij dat zei, want in feite schoot hij in zijn eigen voet.” 

 

Deadline

 “Op de een of andere manier is ‘Onward’ een compactere plaat geworden dan de vorige albums”, zegt Bart. Hij arriveerde in Austin met slechts vijf songs. “Ik moest er dus in korte tijd nog zeven bijschrijven. Gelukkig werk ik heel goed met een deadline. Dat moet ook wel. Effe niks doen, daar ben ik namelijk best goed in. Dat is mijn redding, want soms is het nogal druk in mijn hoofd. Het is niet zo dat mijn songs er zomaar uitfloepen. Soms komt er een aanwaaien, andere songs ontstaan doordat ik mezelf opdrachten geef. Het gebeurt ook wel dat een lied zichzelf een andere kant opstuurt.” Drie nummers schreef Bart samen met Arianne. Een hoogtepunt op de plaat is ‘At The Dance’, een nummer waarin Lloyd Maines zijn fameuze pedal steel streelt. “Dit lied ontstond na een gesprek met een dertiger over de dance hall-traditie in Texas en omstreken. Ik praatte vanuit nostalgie, maar hij kreeg tranen zijn ogen bij de gedachte dat hij op de dansvloer zijn vrouw had ontmoet en haar daar voor het eerst had gekust. Ik vond dit ontroerend en schreef dit lied min of meer voor hem. Ik heb gemerkt dat de gemiddelde Texaan precies weet waar ik het over heb.”

 

De afgelopen tijd hebben Bart en Arianne twee goede vrienden verloren. Het nummer ‘Keep On Rolling’, tevens uitgebracht als single, is geschreven naar aanleiding van het heengaan van Ad van Meurs, de Eindhovense godfather van het betere lied, en de dood van Rinus Raaijmakers, de bassist waar Bart 30 jaar mee heeft samen gemerkt. “Dat lied gaat erover wat je voelt als je een dierbaar iemand verliest. Er zit best veel melancholie in deze plaat”, zegt hij. “Het was niet speciaal de bedoeling, maar die melancholie is er gewoon.”

‘Onward’ werd geproduceerd door Walt Wilkins, die de leden van zijn band The Mystiqueros inschakelde voor de begeleiding. Bart had uit Nederland opnames meegenomen waarop Harry Hendriks (gitaar), BJ Baartmans (dobro) en Joos van Es (viool) al vast een muzikale basis leggen. Bill Small, aka Mister Glue, zorgde voor een adequate bas terwijl Ray Rodriquez drumde, Corby Craig Schaub de gitaar hanteerde en Jimmy Davis, Walt Wilkins en zijn vrouw Tina de vocale harmonieën verzorgden. De mix was in vertrouwde handen van Pat Manske, drummer van Joe Ely en geluidstechnicus op het nieuwe album van Alejandro Escovedo. “We prijzen ons gelukkig dat we met zulke goede muzikanten kunnen werken”, besluit Bart. Uiteraard is Arianne het daar helemaal mee eens. Een droom werd werkelijkheid. 

 

 

 

Sjoerd Punter