The National: High Violet

 
 

Inwendig moet ik lachen. Zit iemand überhaupt te wachten op de recensie van een vijftiger inzake de nieuwste CD van een klasse formatie als The National? Ik deel gevoelsmatig nu eenmaal graag mijn gedachtes ten aanzien van artiesten die hun basis ontlenen aan folk en bluesmuziek. En The National heeft zijn inspiratie beslist uit deze hoek gehaald. Hun uitvoeringsvorm is echter jong, fris en eigentijds. Simpel gezegd, ik kom niet om het duistere geluid van deze progressieve gasten heen. Waarom? Omdat High Violet een fascinerende batch aan langzaam erupterende nummers bevat, die met al zijn sfeertekeningen misschien wel de mooiste CD is die ze gemaakt hebben sinds hun bestaan. De alternatieve country (lees “Americana”) sound heeft gaandeweg steeds meer ruimte vrijgemaakt voor een eenduidig rockgeluid. Niet om te voldoen aan de verwachtingen van een publiek, maar enkel en alleen om hun eigen ambities vorm te geven. The National is als een eigenzinnige rivier die zichzelf een weg baant. Creatieve mensen moeten hun ideeën kwijt, en hun laatste resultaat heet: High Violet. Officiële voorgangers; Alligator (2005) en Boxer (2007), waren beide al mooie eigentijdse producten, maar High Violet schroeft andermaal het niveau op. Het totaalgeluid is dan weinig opzienbarend veranderd, maar alles lijkt op dit album verfijnder toegesneden, en op maat gemaakt. Een melodieus album met een spannend boeket aan stemmingen, emoties en vernuftige wendingen. Een dreigende hypnotiserende sfeer waarvan de zang van Matt Berninger wederom een niet mis te verstaan onderdeel uitmaakt. High Violet is een rauw en vulkanisch album. Muzikale passie die tegen het bombastische aanleunt, maar ook intiemere momenten kent, en die niet ongekleurd laat. Opnieuw 11 knappe songs waarmee The National gegarandeerd zeer veel muziekliefhebbers verder gaat plezieren. Ik ben althans extreem enthousiast over deze mooie plaat.

Rein van den Berg
The National
High Violet
Releasedatum: 
11-5-2010