Nathan Bell: Black Crow Blue

 
 

Jezelf kunnen identificeren met de muziek, de teksten, dat is bij verhalende liedjes van bijzonder belang, althans wil je optimaal genieten. Jezelf verplaatsen in de wereld zoals hij of zij hem schetst, dat is wat de artiest beoogt. De gebruikte metaforen krijgen dan extra zeggingskracht. Een zwarte kraai zittend op een hek nabij de snelweg. Wat is zijn doel? Waarheen voert zijn weg? Wat ligt voor hem in het verschiet? Nathan Bell is een eenzame vogel. Strijdbaar, maar aangedaan. Toevoeging van het woordje “blue” komt niet uit het niets. Het is om de bijna tastbare melancholie te proeven die afdruipt van dit album.

Black Crow Blue is een intens album. Pure muziek zonder toevoegingen. Nathan Bell neemt je bij de hand door zijn barre wereld. Geen hopeloze scenario’s, maar muziek met een empathisch gehalte dat slecht summiere marges kent, waardoor de betrekkelijkheid zich voelbaar aan je opdringt. Iedere overdaad is bewust weggelaten op dit album. Zoals hij een sfeertekening weet te creëren in een nummer als Pittsburgh is in één woord ultiem te noemen. Herinneringen aan het beste van de Schotse Grant Campbell kwamen bij mij naar boven. De eenvoud, de spaarzame arrangementen, een rauwe productie en een krachtig stemgeluid vallen de luisteraar ten deel. Americana is zijn puurste vorm, op het snijvlak waar blues en folk samensmelten. Begin 2014 verschijnt Nathan’s nieuwe CD, Blood Like a River. Wees  beducht op het rauwe realisme van deze eigentijdse Amerikaanse poëet.

Replay
Rein van den Berg
Nathan Bell
Black Crow Blue