Natalia Zukerman: Gas Station Roses

 
 

Natalia Zukerman, die naam kende ik toch? Even zoeken… ach natuurlijk, ze heeft samen met Antje Duvekot, Meg Hutchinson en Anne Heaton het aangename kerst-ep'tje Winterbloom gemaakt vorig jaar. Nu, met het uitbrengen van haar nieuwe album Gas Station Roses, ontdek ik Natalia pas en ontdek ik meteen dat ze vóór Winterbloom al vier solo-cd's gemaakt heeft. Dat gaat inhalen worden, want Gas Station Roses heeft me aardig te pakken. En dan niet omdat ze me trakteert op mooie akoustische folk die je na Winterbloom verwacht, maar juist omdat ze me volkomen verrast met een heerlijke gevarieerde cd die elementen van blues, rock, folk en jazz bevat. Haar heerlijke alt klinkt nu eens mooi ingetogen, dan weer resoluut en krachtig.

 
Het titelnummer is een pittige southern blues, gebruikt om een ietwat timide verontschuldiging te brengen aan een geliefde. Het nummer wordt gevolgd door Indiana, blues in een verrukkelijke jazz-saus, waarbij de mondharmonica van Ray Bonneville en een tenor sax prachtige hoofdrollen vervullen. Een traag en buitengewoon stemmingsvol nummer, dat ik telkens weer terug wil horen. Fraai gitaarwerk kleurt daarna het werkelijk prachtige Sorry Side of Town, een song die, samen met het akoustische Little Bird dat het album afsluit, wel het dichtste komt bij wat ik in een zeer optimistische bui voor de eerste beluistering had verwacht op basis van het beetje wat ik van Natalia Zukerman wist.
John Smits
Natalia Zukerman
Gas Station Roses