Mississippi Fred McDowell: My Home is the Delta (Kasplaatje admin)

Martin Overheul
Mississippi Fred McDowell
My Home is the Delta

Een paar weken geleden zwengelden mijn broer Hans en mijn jeugdvriend Erik een boeiende, maar helaas snel doodgebloede discussie aan op de Facebook-pagina van ‘Music Garden’ rond de ‘overwaardering van het nieuwe’ (dixit Hans) en de stiefmoederlijke aandacht voor het oude. Die korte discussie zette me aan het denken over nieuwe en oude muziek. Na enige zelfreflectie stelde ik vast dat ik dezer dagen in vergelijking met vroeger minder bezig ben met wat er nog komen gaat en almaar vaker achterom of opzij kijk. De sporen die achter me liggen zeggen immers veel meer over mijn muzikale wandeltocht dan de stappen die ik nog hoop te zetten. Dat is een open deur, maar soms moet je ook die gewoon intrappen.

Tijdens het luisteren naar het nieuwe album van Theo Sieben speelde de opmerking van mijn broer in mijn achterhoofd. Wellicht daardoor viel het me steeds duidelijker op dat er op die plaat meermaals een verband wordt gelegd met het verleden. Daarop besloot mijn hoofd kennelijk dat het tijd was om eens lekker vrij te associëren, een bezigheid die ik dat hoofd altijd en met veel plezier toesta. Als je de geest uitbundig laat waaien, kom je immers op de meest onvermoede plaatsen. Via Cuby & the Blizzards, Livin’ Blues, Elmore James en Bonnie Raitt stuitte ik uiteindelijk op Mississippi Fred McDowell en het onverwoestbare album My Home is the Delta, een heerlijke verzameling ‘blues and spirituals’ die hij samen met zijn vrouw Annie Mae opnam.

Op de zeventien nummers die dat album telt, is McDowell, ooit de mentor van mijn favoriete ‘red head’ Bonnie Raitt, op zijn minst groots als (slide)gitarist en meer dan goed als zanger. Dat hij niet alleen oog en oor heeft voor zijn eigen kwaliteiten, maar ook voor die van zijn zingende echtgenote én die kwaliteiten de nodige ruimte geeft, bezorgt dit plaatje extra kleur want Annie Mae is een prima zangeres. Ik lees in recensies van pas verschenen albums te pas en vooral te onpas termen als doorleefd en authentiek, begrippen die op enige rijpingstijd alluderen die meer dan eens afwezig is bij de platen die dit epitheton krijgen toebedeeld. Ruim 50 jaar na verschijning lijkt My Home is the Delta op die twee niveaus nog te groeien. De nuances die me bij de eerste beluisteringen niet of nauwelijks opvielen, hebben zich door de jaren heen steeds scherper afgetekend en de zang van Fred en Annie Mae heeft aan diepte en warmte gewonnen. Dat laatste ligt niet alleen aan het feit dat ik ouder ben geworden en hoe ik nù naar dit album luister, maar vooral aan het feit dat die elementen al in de plaat aanwezig waren zonder dat ze me voldoende opvielen. Dat onbevangen terugkijken naar wat er achter me ligt, zorgt dikwijls voor die extra klaarheid. En voor de persoonlijke slotsom dat het nieuwe inderdaad vaak overgewaardeerd wordt.