Melissa James: Day Dawns

 
 

Het leuke aan een debuut is dat de artiest in kwestie op muzikaal vlak doorgaans een onbeschreven blad is. Dat maakt dat er nog geen uitgesproken verwachtingspatroon is, zodat je met iets meer onbevangenheid luistert dan dat bij een tweede, derde of zeventiende album het geval is. Ik was dan ook zeer benieuwd naar wat er komen ging toen ik Day Dawns, de eersteling van de Engelse zangeres Melissa James, in de cd-lader stak. Een paar noten op de staande bas, de soulvolle stem van James die exact op het juiste moment invalt, een streepje koperwerk, sensueel achtergrondkoortje, het kenmerkende geluid van een Hammond orgel en openingstrack Don’t You Keep Yourself Down heeft me volkomen in zijn greep. Dit is soul van de bovenste plank, ook al wegens het scheutje blues en jazz dat James door de song mengt. Datzelfde recept wordt toegepast in I Need You en Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down: Een verslavend orgeltje, geraffineerd gitaarwerk van Matt Park, delicate drums (Mark Fletcher) en de fluwelen stem van Melissa James. Op haar website staat James stil bij de muziek die ze thuis als kind hoorde én bij haar latere ontdekkingen, één voor één inspiratiebronnen en voorbeelden. Daar zou ik de namen van Mavis Staples en Bettye LaVette aan willen toevoegen. Niet omdat James per se zo wil klinken, maar omdat ze een soortgelijke passie en intensiteit met haar delen. Prachtnummers als het jazzy I Miss You en het met blues doorspekte Precious Time (mooi stukje slide van Matt Park!) ademen een soort dynamiek uit die je ook bij deze twee grotheden terugvindt. Mooi is evenwel dat James toch gewoon haar eigenheid behoudt en altijd klinkt als zichzelf. Het jazzy titelnummer Day Dawns is daar een fraai voorbeeld van: karige instrumentatie (pianist Nick Ramm speelt geen noot te veel of te weinig) die zich bijna wegcijfert ten faveure van een zangeres met een fantastische stem. Een zangeres die als niemand anders hoeft te klinken. Behalve als Melissa James.

Martin Overheul
Melissa James
Day Dawns