Matt Meighan: Long Way Round

 
 

Vond een foto van Matt Meighan’s nieuwste cd Long Way Round. De weergave op Internet biedt net iets meer perspectief dan hoes die bij het fysieke exemplaar geleverd zit. Een nachtelijke foto bij heldere nacht met contouren en grijstinten. Er wordt vooral rust gesuggereerd. Kleur is door de nacht ontnomen. Een vergelijkbaar scenario tref je aan in de muziek van Matt Meighan. Zijn werk is niet enorm kleurrijk of dynamisch, maar biedt bovenal een geruststellende factor. Gezeten op een veranda kun je van beide opperst genieten, wellicht verdient een combi de voorkeur. Er zijn alweer een fiks aantal jaren verschenen sinds Fall Down. Tien songs in totaal dit keer. Hij manifesteert zich binnen de contouren van folkmuziek. Naarmate het album vordert wordt hij beter. In de titelsong, en opener van dit album kijkt Matt Meighan terug op zichzelf, en zijn generatiegenoten. “Schoten we te kort?” Meezingers als Ain’t Really There zijn niet aan mij besteedt. De gedachte dat ik gezeten zou zijn rond kampvuur om een saamhorigheid gevoel te smeden daarvan draait mijn maag om. Dergelijke songs tref je wel vaker aan, en zullen tijdens een voorstelling zeker aanspreken. (Ik heb moeite mijn gevoelens te delen, en zal zoiets zeker niet en publique tonen. Spontaniteit is hierbij voor mij het sleutelwoord)

Titelsong van zijn vorige plaat, Fall Down, verschijnt opnieuw ten tonele, het tempo wijkt af, evenals de muzikale aankleding. Vanaf Trouble in Mind, met grandioos mooi mondharmonicaspel van Nick Weitzer, lijkt de plaat alleen maar beter te worden. Het 8 minuten durende No Peace to be Found vind ik subliem. Muziek zoals de folk mij voorstaat; bezielend, warm met summier aangebracht nuances. Behalve Matt’s zang en gitaar hoor je slechts achtergrondzang – wat kan zoiets eenvoudigs toch scoren! Cello van Skip vonKuske is hier de spreekwoordelijke cherry on the pie. Samen met Chris Kokesh, in het door Chris geschreven Finding the Edge (Afkomstig van haar solo debuut October Valentine) wordt andermaal dezelfde magie herhaald. Je zou geneigd kunnen zijn te denken dat ik Long Way Round als geheel magertjes vind, maar dat valt reuze mee. Je moet jezelf wel de gelegenheid bieden om in de juiste stemming te komen. Matt Meighan’s intenties zijn oprecht, en wanneer je dat als zodanig ook (aan)voelt dan heb je simpelweg een match.

Rein van den Berg
Matt Meighan
Long Way Round