Matt Harlan: Tips & Compliments

 
 

“But there’s some memories that I can’t shake / It’s like slideshows taped up behind my eyes”. Een tekst die terug te vinden is in het openingsnummer “Elisabethtown” van de debuut cd van de Amerikaan Matt Harlan genaamd “Tips & Compliments”. Herinneringen die je probeert te verdringen maar die desalniettemin verankerd liggen in je ziel en op je netvlies zijn gebrand. Prachtig. Vele malen heb ik cd van Matt Harlan beluisterd en ik ben zeer onder de indruk van deze singer/songwriter geraakt. Schitterende rootsmuziek gekoppeld aan uitstekende beeldende teksten van het soort waar ik erg van hou.

 
“Driving song” over het missen van een geliefde is bijvoorbeeld zo’n nummer waarop alles klopt. Mooie instrumentatie (een prachtige jammerende pedal steel, gespeeld door Marty Muse), een melodielijn zoals je die als singer/songwriter wel vaker uit je hoed wilt toveren en fraaie zang van Harlan samen met Phoebe Hunt van The Belleville Outfit.
 
“Cause baby I see you... / In the dim light of the bar night, as your hazel eyes go blue / and I wish I could hold your hair back as the liquor takes its toll.” Twee zinnen waarin de dramatiek, tragiek en kwetsbaarheid zich meteen openbaren. 
 
Meer dan eens moest ik bij het lezen van Harlan’s  teksten denken aan Springsteen die eveneens het vermogen heeft om je in twee zinnen midden in een verhaal te plaatsen waarbij je de sfeer en emoties bijna kunt proeven. Ziet Springsteen het leven vaak als “a ride on the highway”, voor het thema liefde gebruikt Matt op  “Skinny Trees of Mississippi” diezelfde metafoor. Misschien niet origineel maar wel dusdanig fraai omschreven dat het mij als luisteraar overtuigt en raakt.
 
“Love is like a fast car on a highway / Breaking down on you all unaware / Some times you have to pull it down to the shoulder / You got to slow it dpwn to make a view repairs.”
 
De combinatie van deze tekst met ondermeer het gevoelige maar ook enigszins trieste en weemoedige spel op de fretloze bas (gespeeld door Rankin Peters) maakt dit nummer zo bijzonder en zo zijn er op deze cd vele hoogtepunten te noemen. 
 
Het heerlijke “Suitcase blues” bijvoorbeeld, waarop een mooie slide te horen is of “Walter”, waarop Harlan een parallel trekt tussen het leven van de hoofdpersoon en die van diens grootvader’s hond Walter. Een heel erg mooi rootsnummer waarop Matt terloops de banjo ter hand neemt. “Waitin for Godot” roept bij mij zelfs associaties op met Chris Smither en Kelly Joe Phelps. 
 
Het is opmerkelijk dat we hier te maken hebben met een debuut cd. De muziek is zeer evenwichtig en straalt volwassenheid uit. Matt Harlan is dan ook een uitzonderlijk talent te noemen die met zijn debuut al wel eens zou kunnen doordringen tot de absolute hoofdklasse van de Americana/rootsmuziek.  In de Euro Americana Chart van de maand maart 2010 prijkt de cd  “Tips & Compliments” in ieder geval fier bovenaan de lijst. Vóór Johnny Cash overigens… Misschien zegt dit wel alles over deze Matt Harlan. Mij heeft hij met deze plaat al genoeg gezegd… en gegeven.
Ed Muitjens
Matt Harlan
Tips & Compliments