Matt Harlan: Bow and Be Simple

 
 

"I think it may end up being more stripped down though from an instrumentation aspect. I say things like that now, but there could be a full-blown orchestra and then I’d have to eat my words on that one...."

Het zijn Matt Harlan's laatste woorden uit het interview dat ik in maart 2010 met hem hield, nadat ik hem had gevraagd wat we eventueel bij de release van een nieuwe cd zouden kunnen verwachten. Het antwoord ligt er in de vorm van "Bow and be simple". Het is geen rijk georkestreerd album geworden maar zeker ook geen "stripped down" album. Niet voor niets heeft Matt Harlan voor een bandsetting gekozen. "Bow and be simple" draagt, ondanks de uitgekiende begeleiding van de Deense band The Sentimentals, overduidelijk een Matt Harlan stempel. En een Matt Harlan stempel staat, dat blijkt nu wel weer, voor een uitzonderlijke hoge kwaliteit.
Hij opent het album met het titelnummer dat, zoals "Darker shade of grey", al geruime tijd op de plank lag. Meteen valt in dit fraaie openingsnummer de tweede stem van Rachel Jones op. Ik kende dit nummer al in een geheel akoestische versie maar door de ruimere instrumentatie en tweede stem van Jones weet dit nummer zelfs nog aan kracht te winnen. 
Dat Matt Harlan fraaie teksten uit zijn hoed weet te toveren was al bekend nadat hij in 2010 "Tips & Compliments" had uitgebracht. Ook nu kan hij emoties en gevoelens weer prachtig vangen in woorden zoals de twijfel, nederigheid en eenvoud in het openingsnummer:
"And I'll whisper my words in the wind as it blows / I will bow and be simple 'cause it's all that I know...".
Daarnaast kan hij prachtige verhalende teksten schrijven zoals onder meer in "The Ring". Hierin beschrijft hij op een indringende wijze hoe een vrouw het heft in eigen handen neemt nadat zij jarenlang en stelselmatig het slachtoffer is geweest van huiselijk geweld. Alleen al de openingszinnen grijpen je bij de strot:
"It's cold outside tonight babe, better wear your coat you know we can't afford no doctor bills." / She might as well have told him: "Jack you ain't good for nothing" / 'Cause he answered with his hands and left her lying still...".
Na de vele zichtbare gevolgen van molestaties ("the ring around her eye") neemt ze genadeloos wraak.
"Too much going on" is van een ongelooflijke schoonheid. Iedere luisteraar zal het gevoel herkennen dat je soms niet genoeg kunt krijgen van twee stemmen die wondermooi bij elkaar blijken te passen en dat geldt zeker ook voor de stemmen van Matt Harlan en Rachel Jones. Hun samenzang doet dit nummer naar grote hoogte stijgen. Luister eens hoe verdraaid mooi Rachel Jones het tweede couplet qua melodielijn vormgeeft. Het is één van de vele kippenvelmomenten.
Ook "Elevator ride" is een nummer dat me zeer weet te raken. Het is een "working man's blues". De doffe, donkere drums (Jacob Chano) en de zware tonen van de fretless bas van Nikolaj Wolf vormen de prachtige onheilspellende basis waarover MC Hansen zijn ruimtelijk klinkende slide gitaar laat klinken. 
De cd telt negen nummers, waarvan er acht zijn opgenomen in 2011. Op één dag wel te verstaan hetgeen het live gevoel dat je ervaart, als je naar de opnamen luistert, doet verklaren. De cd is opgenomen door John Fomsgaard en die heeft de sfeer duidelijk goed aangevoeld. Alleen het bloedmooie "Long Ride Home" (de afsluiter) is opgenomen in 2010. Matt beschrijft bijna melancholisch het grote verlangen naar iemand van wie je houdt en vooral het verlangen naar iemand die je mist.  
"You're the traces that I leave in every place I've gone / A candle in the window when the lights are on / You're a ghost in every room that I sleep alone / Smiling at the end of every long ride home..."  
"Tips & Compliments" was en is een bijzonder fraaie plaat, maar persoonlijk schat ik "Bow and be simple" nog hoger in. Volkomen terecht prijkt dit album deze maand op nummer 1 van de Euro Americana Chart. In "Simple song" (een echte roadsong) laat Matt misschien wel zien hoe eenvoudig het kan zijn om schitterende songs te schrijven:
"I tried to write a simple song, something closer to the truth / Three chords and a couple drops of rain / But I ended up just ramblin' on, the way I always do / Ain't nothing's changed... Nothing's changed..." 
Hoe dan ook: Matt Harlan's liedjes verdienen het om door een groot publiek gehoord te worden...
Ed Muitjens
Matt Harlan
Bow and Be Simple