Mark Lanegan: Whiskey For The Holy Ghost

 
 

Het album dat het meest onder de huid kroop de afgelopen maand is Whiskey For The Holy Ghost van Mark Lanegan. De singer songwriter en voormalig voorman van grunge band Screaming Trees is een getroebleerde ziel. Zijn muziek is donker, zwartgallig en zit vol duistere spanningsopbouw. Dit album is zijn tweede solo effort en kwam uit in het laatste hoogtepunt jaar van de grunge, 1994. een jaar waarin het genre zichzelf, niet als minste door de zelfmoord van boegbeeld Kurt Cobain, opblies en van de radar verdween en zichzelf in andere vormen binnen de muziek terugzag.

Dat jaar was Lanegan nog onderdeel van Screaming Trees. Twee jaar later zag de band zijn laatste wapenfeit Dust verschijnen en verliet daarna gedesillusioneerd het muzikale toneel. Lanegan zette gelukkig zijn solo carrière voort en komt vanaf 1998 met regelmaat met solo werk en samenwerkingsverbanden. Ik kende Lanegan vanuit de grungejaren met Screaming Trees maar bleef hem daarna niet volgen. Tot ik twee jaar geleden dankzij het schitterende en persoonlijke blog roens ranch weer op het pad van zijn muzikale levenswandel kwam. Ik kocht Whiskey For The Holy Ghost als eerste, vast vanzins om ook al zijn andere werk in de kast te krijgen. Dat kwam er door redenen binnen en buiten de muziek toen niet van. 

Door de aanslagen in Parijs slingerde ik dat weekend tussen allerlei emoties. Die soundtrack postte ik dat weekend en de muziek van Lanegan en ook van muzikale evenknie Nick Cave paste uitstekend bij de zwartgalligheid die ik voelde bij dit drama en de staat waarin de wereld zich al tijden bevindt. Whiskey... kwam ik dus tegen in mijn platenkast en pakte mij wederom volledig in. Sindsdien is er geen week voorbij gegaan dat ik deze cd niet ten minste drie keer opzette. 

Onlangs verscheen er een lp-box van Lanegan met daarin de eerste vijf solo albums die van hem tussen 1990 en 2001 verschenen. Whiskey For The Holy Ghost is daarin voor mij de meest indrukwekkende en een missing link tussen de donkere rock van de grunge die nog duidelijk doorklinkt, de zwartgallige folk van een deel van zijn latere werk dat verband houdt met b.v Nick Cave  en ook de gruizige sounds die punkrock en een later album als Bubblegum kenmerken. Daarnaast biedt dit album het cliché dat ellende de mooiste kunst oplevert.

Lanegan laat de luisteraar binnen in zijn gevoelswereld, geen fijn inkijkje maar hij weet zonder medelijden op te wekken en met volledige authenticiteit die luisteraar geboeid achter te laten en ofwel het gevoel te geven niet alleen in de ellende te zitten en daarin verbondenheid op te wekken, of door zijn verhalen mee te geven hoe de zwarte, donkere kant van de mensheid in elkaar zit, hoe die kant bij het individu werkt en zelfs hoe de teneur van een genre in verval eruit ziet en klinkt. Dit tweede album is muzikaal alles wat Lanegan te bieden heeft en tekstueel verdiepender en meer literair dan zijn debuut. Zijn meest consistente album wat mij betreft. Donkerte en zwartgalligheid was zelden zo verslavend. Zijn overige werk zal er nu dan toch zeker komen. 

 

 

Replay
Arjan Post
Mark Lanegan
Whiskey For The Holy Ghost