Mark Bates: Down the Narrow

 
 

Het moet de zomer zijn geweest van 1979 of 1980. Een groep pubers (meer jongens dan meiden) die regelmatig, in mijn herinnering in een eeuwig durende warme zomer, gingen zwemmen in één van de zwambaden van Maastricht of in de Zonnevijver van Rekem. Het was voor ons ook de zomer van Fleetwoord Mac’s “Rumours” en “Hotel California” van The Eagles, die wij op twee cassettebandjes overal mee naar toe namen, alsook een vrij omvangrijke radio/cassetterecorder. Met batterijen natuurlijk....  Niet dat deze twee platen pas waren uitgebracht maar deze LP’s vormden een soort gemene deler in de groep. Iets waar wij ons allen wel in konden vinden.

Tijdens die zwempartijen en op zwoele zomeravonden hebben wij die bandjes letterlijk grijs, dan wel stuk gedraaid. Iedere noot, de teksten: ze zijn gegrift in mijn muzikale geheugen en voeren mij, bij het opnieuw beluisteren, terug naar een tijd waarin jeugdpuistjes en mijn stuntelig gedrag tegenover meisjes mijn grootste zorg waren. Tegenwoordig haalt “de serieuze muziekliefhebber” (onterecht) zijn neus op voor de eerdergenoemde muziek maar voor mij groeiden die twee platen groeiden uit tot een haast mythische soundtrack van een onbekommerde zomer waarin liefdes ontsproten en langdurige vriendschappen werden gesmeed.  Ruim 1 ½ week geleden viel de cd van Mark Bates genaamd “Down the Narrow” in de brievenbus. Wat heeft deze cd nu met het voorafgaande te maken? Wel, alles en niets. De enige associatie die ik kan maken met The Eagles is het stemgeluid van Mark Bates.

Vraag me niet op welke Eagle zanger hij lijkt in bijvoorbeeld  “Clean Through” en met name in “The Promised Land” maar in die twee nummers kan ik zeker iets van overeenkomsten herkennen. Verdere vergelijkingen kun je uitsluiten want anders doe je daar Mark Bates ernstig tekort mee.  Mark Bates is namelijk voor mij één van de grootste ontdekkingen van dit jaar gebleken. Vanaf de eerste pianoklanken van het openingsnummer “Clean Through” spitsten mijn oren zich en eigenlijk wist ik toen al dat ik naar een uitzonderlijke goede cd zat te luisteren. Inderdaad ja, “Down the Narrow” is een uitzonderlijke goede cd. Mark Bates heeft namelijk het vermogen om zeer fraaie en ontzettende pakkende Americana getinte popmuziek te maken. Wat in eerste instantie zou kunnen worden omschreven als eenvoud blijkt bij nadere beluistering steeds ingenieuzer en inventiever te zijn. Naar het voornoemde “The Promised Land” kan ik gewoon blijven luisteren maar ook “A drunkard’s holiday”, zijn versie van Townes van Zandt’s “Flying Shoes”, het fenomenale “The Show Is Over”, het minstens zo mooie walsje “My way Back Home” en “Go On”: het verzadigingspunt is nog lang niet bereikt.

Daarbij heeft Mark Bates een stem met veel karakter. Dat laat hij overal op de cd wel horen maar in het bijzonder in het ruim 6 minuten durende “Shotgun with the Devil”. Dit nummer, voorzien van fraai banjospel, kent een rustige opbouw met een prima uitgekiende spanningsboog. Het is echter het zingen van Mark Bates dat dit lied op een gegeven moment magistraal maakt. Ergens hoor je de soul die ook een John Hiatt in zijn zang weet te leggen. Mark Bates heeft met “Down the Narrow” een voor mij voortreffelijke cd gemaakt. Een cd die mij het gevoel van die zomer in 1979/1980 weer heeft laten herbeleven en dat is opmerkelijk maar vooral heel erg mooi. Een plaat die mij gaat vergezellen tijdens een warme en lange zomer en die hopelijk dezelfde persoonlijke status gaat krijgen als zijn voorgangers.  De cd verdient het. Nu ben ik enkel nog benieuwd hoe deze plaat zou hebben geklonken op een cassetterecorder…Misschien wordt het tijd om mijn oude vrienden weer eens op te bellen…

Ed Muitjens
Mark Bates
Down the Narrow