Maria Muldaur: Steady Love

 
 

In 1973 dartelde de toen 30-jarige Maria Grazia Rosa Domenica d’Amato, beter bekend als Maria Muldaur, mijn leven binnen met een titelloos plaatje waarop ze op buitengewone wijze liedjes zong van onder meer Kate & anna McGarrigle, Dr. John, Dolly Parton en Wendy Waldman. Maar het bekendste nummer van die plaat blijkt bijna veertig jaar later Midnight At The Oasis te zijn, een song van de illustere songschrijver David Nichtern die later zou opduiken op werk van Loudon Wainwright en Paul Simon.

 
Vanaf dat bewuste moment maakte Muldaur deel uit van mijn muzikale horizon en al bij al heeft het uitzicht dat zij en haar muziek me sindsdien hebben geboden me nooit teleurgesteld, op een jammerlijk mislukt liveplaatje na (Live In London, 1985). Het zou de uitzondering blijven die de regel bevestigt in een discografie die 30 titels bevat. Er lopen heel wat omhooggevallen figuren rond in de muziekwereld die alleen maar kunnen dromen van een dergelijk imponerend palmares.
 
Intussen is La Muldaur de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots gepasseerd en ligt met Steady Love haar nieuwste worp al enige tijd in de betere platenwinkel te wachten op gewillige kopers. Verrassen doet Muldaur al lang niet meer. Het is ook maar de vraag of dat nodig is als je de voorbije twintig jaar het ene na het andere geslaagde plaatje uitbrengt. Voor mij alvast niet.
 
Deze keer speelt de geest van New Orleans, die altijd al in haar muziek aanwezig was, een even belangrijke rol als de vooraanstaande gastmusici die Muldaur met verve begeleiden. Samen met gitaristen Rick Vito (Roger McGuinn, Bonnie Raitt) en Cranston Clements (Irma Thomas, Bobby Charles), drummer Shannon Powell (John Boutté, Kermit Ruffins), toetsenist Chris burns (Craig Horton, Joe Louis Walker) en dochter Jenni Muldaur swingt en croont Maria zich door een krachtige set van dertien songs en krijgt de luisteraar nooit het gevoel te luisteren naar een oude tante bij wie het heilige vuur al lang geleden uitgedoofd is.
 
Steady Love opent met vijf uptempo knallers waarvan met name de New Orleans soul en gospel van I Done Made It Up In My Mind, een traditional die in 2010 een gedenkwaardige uitvoering kreeg van Aaron Neville (op I Know I’ve Been Changed), mij bijzonder goed bevalt. Andere uitschieters zijn de slepende bluessong Rain Down Tears, een prachtnummer van Henry Glover en Rudy Toombs waarin dochter Jenni een prominente vocale rol vervult, het verfijnd swingende Steady Love (geschreven door Greg Brown), het sensuele Please Send Me Someone To Love, een ronduit grootse bluesballade van Percy Mayfield (probeer diens verzamelaar The Voice Within uit 1999 eens op de kop te tikken en geniet van bijna 80 minuten smakelijke rhythm-and-blues) met een excellente Chris Burns op orgel, en last maar absoluut niet least de geweldige afsluiter I Am Not Alone waarop Rick Vito een lekker potje slide ten beste geeft. En daarmee een opnieuw geweldig Muldaur-plaatje afsluit.
Martin Overheul
Maria Muldaur
Steady Love