Marc Benno: Ambush

 
 

Ondanks het feit dat het aanbod van mooie muziek anno 2018 onveranderd blijft, grijp ik regelmatig terug op platen die origineel verschenen in de jaren zeventig. In die jaren ontstond mijn interesse voor muziek, en de toon werd gezet tot mijn eindeloze muziekhobby. Ik blijk niet alleen van muziek te houden, het verzamelen an sich ervaar ik ook als uiterst plezierig. Niet dat ik zo nodig alles wens te bezitten, sterker ik beoog een selectieve keuze na te streven. Ik laat mij liefst intuïtief leiden. Het zoekcriterium is daarbij overwegend een combinatie van Folk, Blues, Soul, Rock en vroege Jazz. Ook qua aanbod van zwarte artiesten maak ik een inhaalslag. Verbazingwekkend hoe opmerkelijk fris sommige van die vroege platen klinken.

Ambush laat zich niet aanhoren als gedateerd, wellicht omdat, net als bij vroege bluesplaten, er zo weinig aan geknutseld is. Er is geen pretentie, commerciële interesse lijkt van ondergeschikt belang, men lijkt primair mooie muziek te willen maken. Zojuist kocht ik een recent verschenen heruitgave, die bestaat uit Jesse Ed Davis zijn eerste twee platen genaamd Red Dirt Boogie – Atco recordings 1970-1972. (Geremastered, dat dan weer wel!) Hij was een slide gitarist die in 1988 stierf aan de gevolgen van een hardnekkige verslaving. Hij speelt mee op deze soloplaat van Marc Benno, en hij trekt Southern Women naar een aangenaam niveau met zijn spel. (Even terzijde - Mijn interesse naar het vroege oeuvre van Taj Mahal is alvast gewekt, en dat enkel en alleen omdat deze mannen in die periode hebben samengewerkt en elkaar beïnvloed) 

Bekend voor mij was wel de samenwerking van Benno met Leon Russell. Die laatste had, niet lang nadat Leon Russell in 1972 Carney uitbracht, wel indertijd mijn aandacht gekregen. Voor mij is Carney voor mij Russells meest coherente plaat. Een prachtplaat waaraan ik fijne jeugdherinneringen koester. Waarom in die periode de ene wel, en de andere niet, binnen mijn zicht viel, laat zich achteraf moeilijk herleiden. Was ik slechts een willoze die zich eenvoudig had laat leiden? Of was het omdat de gewenste informatie ontbrak, of niet opviel. Haalde Marc Benno amper de Nederlandse muziekpers? Wat als Internet al had bestaan in 1972? 

Ambush blijkt rauwer, meer direct, dan de plaat die daaraan vooraf ging, Minnows. Alleen in Japan werd Ambush uitgebracht als CD. Verscheen daar in 1989. Het is een vlotte popplaat. Ballades, rokerige Jazz Blues, soms Soulful en Funky. Zoals gezegd Jesse Ed doet er op mee, Booker T. Jones spingt bij op een aantal nummers, Bonnie Bramlett schreeuwt de longen uit haar lijf in Here to Stay Blues, en bovendien bestaat de strak op elkaar ingespeelde band uit Miek Utley (toetsen), Carl Radle (bas), Jim Keltner (drums en percussie) en Bobby Keys (Saxofoon). Ambush. Het is vooral de kwaliteit van deze band wat deze plaat als dusdanig tijdloos kenmerkt. Jammer dat hij zo lang onopgemerkt bleef. Blij dat ik hem mocht oppakken, want na al die jaren een nog steeds een weergaloos leuke aan nummers. Eentje die schreeuwt om opnieuw onder de aandacht te komen. Zou me niet verbazen dat ergens in een archief bovendien bonustracks onder het stof liggen te smeulen. 

Replay
Rein van den Berg
Marc Benno
Ambush
Label: 
A&M Records