Malia: Black Orchid

 
 

"Black Orchid" van de in Malawi geboren Malia is een regelrechte parel. Schoonheid kent bijna geen grenzen op de dertien composities die ze ten gehore brengt. "Black Orchid" is een tribute-cd, want Malia eert hier Nina Simone en doet dat zo weergaloos dat zelfs luisteraars die maar weinig met jazz op hebben toch maar beter even niet voortijdig dienen af te haken.  

Laat ik beginnen met de dame in kwestie. In de liner notes staat vermeld dat ze zich altijd "something special" voelt als ze de songs van Nina Simone zingt. Tsja, "something special" is deze zangeres wel ja... Dat de invloed van Nina Simone hoorbaar is lijkt uiteraard niet zo vreemd maar haar stem neigt, naar mijn mening, nog meer naar Billie Holiday. Net zoals Nina Simone en Billie Holiday heeft ook de stem van Malia haar beperkingen maar wat hen allen zo kenmerkt en zo bijzonder maakt is dat die stemmen bol staan van karakter, kleur en diepte. Het klinkt wellicht overdreven om Malia nu al in één adem te noemen met deze twee legendes maar deze jazzdiva grijpt me zo bij de keel dat ik me dat meen te mogen permitteren. In het openingsnummer "My baby just cares for me" laat ze al meteen horen waartoe ze in staat is. Gewoon prachtig hoe ze die tonen ombuigt en in hoogte laat vallen. Verleiding en overtuiging gaan hand in hand en zo mag ik het graag horen. 
Daarnaast kent de cd nog twee andere grotere troeven. De productie is kraakhelder en "open" en ook daar is deze wonderlijke dame verantwoordelijk voor. De tweede troef is haar Franse band die haar op deze cd niet minder dan subliem begeleidt. Het instrumentarium bestaat uit gitaar, toetsen, bas, drums, incidenteel vibrafoon en enkele Afrikaanse instrumenten. Er wordt briljant gespeeld waarbij er erg veel ruimte wordt gelaten aan de zang van Malia. Je kunt je heerlijk laten onder dompelen door de warme klanken die ze weten te produceren en van iedere noot die ze spelen spat het vakmanschap af. Ik adviseer een ieder om na de eerste luisterbeurten daar iets meer de focus op leggen want het maakt het plaatje meer dan compleet.
De enige compositie die hier wordt gecoverd en door Nina Simone is geschreven is het fraaie "Four Women". De rest zijn songs van anderen die door Nina Simone zijn gezongen en die veelal haar stempel dragen. Zo zijn hier werkelijk bloedmooie versies te horen van onder meer Randy Newman's "Baltimore", Jacques Brel's "if you go away" ("Ne me quitte pas") , Gerswhin's "I love you Porgy", en "I put a spell on you" van Screaming Jay Hawkins dat is voorzien van fraai Hammond spel.
De cd, voorzien van prachtige foto's, telt dertien nummers en heeft een speelduur van meer dan 50 minuten. Voor mij persoonlijk had de speelduur iets minder gemogen maar dat is spijkers op laag water zoeken. Daarnaast wordt de cd adembenemend mooi afgesloten met "Wild is the wind" (ook bekend in de versie van David Bowie) en "That's all I want from you". 
"Black Orchid" is een fijne metgezel tijdens de late uurtjes van de dag maar om deze cd alleen als zodanig te typeren is de plaat onrecht aandoen. Persoonlijk vind ik het één van de mooiste releases van dit jaar tot nu toe. Voor jazz liefhebbers lijkt me dit een absolute must-have. Voor muziekliefhebbers die niet zo veel met jazz van doen hebben maar wellicht toch eens een aanschaf in het genre overwegen kan ik slechts meegeven dat "Black Orchid" het kopen meer dan waard is. Ik hoop dat ze jullie net zo kan overtuigen als dat zij mij heeft gedaan.
Ed Muitjens
Malia
Black Orchid