Malcolm Holcombe: Another Black Hole

 
 

Vaak wordt aangenomen dat A Far Cry From Here uit 1994 het eerste album was, dat Holcombe uitbracht. Zijn eerste album was echter een duo-album uit 1985 samen met Sam Milner, getiteld Trademark. Op dit album vertolken beiden vijf nummers. Holcombe ontdekte ik pas bij de release van Gamblin’ House. Na het horen van de vrolijke openingstrack My Ol’ Radio was ik direct verkocht. De cd zou een lange tijd een van mijn trouwe metgezellen op mijn dagelijkse treinreis van Den Bosch naar Amsterdam worden. Another Black Hole is intussen Holcombe’s twaalfde reguliere soloalbum, maar toch is hij helaas bij de gemiddelde luisteraar onbekend.

Naar de radio luister ik niet, maar ik geloof niet dat hij veel gedraaid zal worden in Hilversum. Als een artiest uitermate geschikt is om gedraaid te worden op de radio dan is hij het wel. Een uit duizenden herkenbare stem. Hetzelfde gaat op voor zijn karakteristieke akoestische gitaarspel. Maar ook zijn liedjes zouden een groot publiek moeten kunnen aanspreken. De songs zijn redelijk conventioneel.  Bovendien zijn de meesten voorzien van zeer sterke refreinen. Luister maar eens naar de titeltrack op het nieuwe album, na een keer luisteren nestelt het al in je brein. Door collega’s wordt hij echter al heel lang op juiste waarde geschat, zo toerde hij al met artiesten als Merle Haggard, Wilco en Shelby Lynne. En leverden zwaargewichten als Emmylou Harris, Steve Earle en Darrell Scott al bijdragen aan zijn albums.

Wat valt er te zeggen over het nieuwe album?! Uiteraard is het weer van het hoge niveau dat we van Malcolm mogen verwachten. Graag had ik wat meer over de achtergronden van de teksten willen vertellen, maar Malcolm laat liever de luisteraar zelf de songs interpreteren. Muzikaal gezien zijn vooral de achtergrondkoortjes van Drea Merritt en de elektrische gitaar van Tony Joe White belangrijke, nieuwe ingrediënten. Regelmatig wordt het belang van achtergrondkoortjes onderschat. Ten onrechte, probeert U zich maar eens Gimme Shelter of Walk on the Wild Side zonder die achtergrondvocalen voor te stellen. Zelf noemt hij zijn repertoire folkmuziek, maar country is natuurlijk nooit ver weg. Papermill Man op de nieuwe plaat gaat zelfs richting rock en vormt een aangename afwisseling met zijn gebruikelijke songstructuren. Mijn favoriet is Don’t Play Around, een song met onderhuidse spanning en geweldige achtergrondvocalen van  Drea Merritt. En met intrigerende regels als: “She was only fourteen in ’65, Ye know a change is comin’, Twenty-six stitches in the back o’ her head, On a bridge in Selma”. Trouwe fans kunnen met een gerust hart dit album aanschaffen. Hopelijk levert het ook nieuwe luisteraars op, want hij behoort tot de allerbeste songschrijvers in zijn genre.

Malcolm Holcombe live:

18-4 EINDHOVEN : Meneer Frits
19-4 WESTWOUD: De Schalm
21-4 DEN HAAG: Musemix at Engels
23-4 GRIMBERGEN (B): Clubhouse KZG
24-4 VENLO: Take Five

Review
Theo Volk
Malcolm Holcombe
Another Black Hole
Label: 
Gypsy Eyes Music
Releasedatum: 
12-2-2016