Lucy Ward: Single Flame

 
 

Toen Lucy Ward vorig jaar hier in Nederland een aantal opmerkelijke concerten gaf, kon ik in een pauze een praatje met deze sympathieke, extraverte en opvallend humoristische zangeres maken. Eerder had ze me al met haar eerste album, Adelphi Has To Fly, volledig weten in te palmen en ze was heel tevreden met die plaat en de manier waarop die ontvangen was. Toch gaf ze al aan dat ze met haar tweede een andere richting op wilde, meer politiek, maatschappijkritisch. Wel zag ze met enige angst op tegen de mogelijke reacties van pers en publiek in haar land.

Nu vormt de folkmuziek natuurlijk ook in Groot-Brittannië een prachtig middel om maatschappelijke toestanden en ontwikkelingen kritisch aan de kaak te stellen, denk maar aan mensen als Ewan MacColl, Dick Gaughan en Billy Bragg, en wie wat beter luisterde naar Adelphi kon horen dat Lucy bepaald niet naïef in de wereld stond.

Wat later werd met de single en bijbehorende video For the Dead Men duidelijker welke kant Lucy met haar tweede cd op wilde. De song staat ook op Single Flame en je kunt het gerust als een centrale song zien: een lied voor de mensen die niet alleen in hun achterkamertjes blijven mopperen, maar daadwerkelijk weerstand proberen te bieden aan maatschappelijk onrecht: 'Those who run our countries they will never see, cos they've never had to make the choice to bite the hand that feeds,' om te eindigen met 'It's all for one and none for all, I guess we've been here before.'

De openingstrack van Single Flame maakt meteen duidelijk dat we met een scherpere Lucy te maken hebben: de sfeer is dreigend, Lucy zingt in een bijna Nico-achtige stijl in I Cannot Say, I Will Not Speak, een wat vervormd achtegrondkoortje aan het eind roept al beelden op van de marcherende mensen in For the Dead Men.

De zalf komt meteen in de tweede song, Honey, Lucy zoals we haar kennen: prachtig en verstild, met veel zorg de woorden in de muziek leggend. Om ons dan meteen op een ietwat cabaretteske manier het eind van de wereld voor te schotelen in The Last Piroutte, gebaseerd op een gedicht dat haar vader in 1983 schreef. De muziek ademt tegelijkertijd weelderigheid en verlatenheid als ze afrondt met 'Ladies and gents, come take your seats, the final act has begun. The stage is set, the cast is complete, there's nothing left to be done.' De song wordt gevolgd door het werkelijk prachtig gezongen Icarus: we kunnen wel denken dat er geen grens is aan de hoogten waarop we willen vliegen, maar we weten allemaal waar dat toe leidt.

Met Rites Of Man keren we terug in een Nico-achtige sfeer, klanken die zo weggewandeld lijken uit ouder Pink Floyd-werk kleuren een lied dat handelt over de desastreuze manier waarop we met onze leefomgeving omgaan. De prachtige (samen)zang in The Consequence vormt dan een welkom contrapunt, al is het onderwerp (eerwraak, huiselijk geweld) niet iets om je gemakkelijk bij te voelen.

De eerste traditional op de plaat, Lord I Don't Want To Die In the Storm, past prima in het geheel ('Our freedom it died in the storm'). Overigens is alleen de tekst uit de overlevering, de muziek is van Lucy en producer Stu Hanna, ditmaal prachtig klein gehouden en eens te meer fantastisch gezongen. Het lied gaat aan het eerder genoemde For the Dead Men vooraf, en dat middelpunt wordt gevolgd door het zowel muzikaal als tekstueel bevrijdende Marching Through the Green Grass, een traditional waarin een melodietje van Lucy en Stu zit verwerkt.

Met Ink wordt dan weer flink wat gas teruggenomen. Een echt prachtig lied over misbruik en pedofilie, gebaseerd op het boek Stuart: A Life Backwards van Alexander Masters. Een heerlijk orgeltje geeft de song een wat Cat Stevens-achtig sfeertje, maar het is weer eens de zang van Lucy die er uit springt. Dat laatste kan misschien nog wel eerder gezegd worden van het afsluitende Shellback, een liedje waarin Lucy de wereld vanuit het standpunt van een oudere generatie ('my grandfather included' schrijft ze in de toelichting) beziet. En kun je zo'n indrukwekkend mooie en ontroerende plaat dan mooier eindigen dan met de woorden 'And he cries out for an answer, but there doesn't seem to be. Met with silence he falls quiet.' Dat laatste is precies wat mij overkomt na beluistering van Single Flame.

English translation

Last year when Lucy gave several remarkable concerts here in Holland, I managed to talk to this sympathetic, extrovert and strikingly humorous singer during a concert break. She had already managed to charm me enormously with her first album Adelphi Has to Fly and mentioned she as well was very satisfied with that album and the way it was received. Nevertheless she pointed out that with her second album she wanted to change course toward a more political, sociocritical direction, admitting to have a slight fear of possible reactions of press and crowd in her home country.

Of course, also in Great-Britain folk music serves as a magnificent medium in signifying critically societal states of affaires. Think of people like Ewan MacColl, Dick Gaughan and Billy Bragg. And for those who have been listening just a little more closely to Adelphi, it's no surprise Lucy's view of the world is not exactly to be called naive. 

A little later with the single For the Dead Men and its accompanying video, it became more clear what direction Lucy was heading for with her second album. The song is also found on the Single Flame album and you may freely look at it as a central track: it's a song for people who don't just keep muttering in their backrooms but actually attempt to fight social injustice: 'Those who run our countries they will never see, cos they've never had to make the choice to bite the hand that feeds,' to end with 'It's all for one and none for all, I guess we've been here before.'

The opening track of Single Flame instantly makes clear we're dealing with a more sharp Lucy here: the atmosphere is threatening, Lucy is singing in an almost Nico-like style in I Cannot Say, and a somewhat distorted little background choir at the end already evokes images of the marching people in For the Dead Men.

The salve immediately is there to soften the soreness with the second song Honey. Lucy like we know her: beautiful and stilly, carefully placing the words in the music. But only to offer us directly after that, in a somewhat burlesque way, the end of the world in The Lat Piroutte, based on a poem her father wrote in 1983. The music breathes both lushness and forlornness when she rounds off with 'Ladies and gents, come take your seats, the final act has begun. The stage is set, the cast is complete, there's nothing left to be done'. The song is followed by the truly beautifully sung Icarus: We may think that there's no boundary to the heights we wish to fly, but we all know where that leads to.

With Rites of Man we return to a Nico-like atmosphere; sounds that seem to have flowed away from older works of Pink Floyd, coloring a song that deals with the disastrous way we treat our environment. 

The glorious singing in The Consequence creates a welcome counterpoint despite the fact that its subject (blood feud, domestic violence) doesn't make you feel particularly comfortable. 

The first traditional song on the record, Lord I Don't Want to Die in The Storm, perfectly fits the whole ('Our freedom it died in the storm'). Fact is, that it's only the lyrics that are traditional; it's Lucy's and her producer Stu Hanna's music that this time is kept wonderfully small. And yet again it's a song superbly sung. The song precedes the previously mentioned For the Dead Men and that centre piece is followed up by the both musically and textually liberating Marching Through the Green Grass, a traditional song interwoven with a melody by Lucy and Stu.

With Ink the engines are throttled down. Truly a beautiful song about abuse and paedophilia, based on the book Stuart: A Life Backwards by Alexander Masters. A delightful little organ gives a slight Cat Stevens-like touch to the song, but again it's Lucy's voice that stands out. The latter might be even more applicable to the closing song Shellback. A song in which Lucy perceives the world from an older generation's point of view ('my grandfather included', as she writes in the explanation). And then, how much better can one end such an impressively beautiful and moving album than with the words: 'And he cries out for an answer, but there doesn't seem to be. Met with silence he falls quiet.' That's exactly what happens to me after listening to Single Flame.

John Smits
Lucy Ward
Single Flame
Label: 
Navigator Records
Releasedatum: 
19-8-2013