Lucky Bones: Someone’s Son

 
 

Speciaal voor types als mij lijkt de Ipod te zijn uitgevonden. Of ik nu reis met het openbaar vervoer, of wandel met de hond, mijn afspeelmechanisme draait overuren. Het biedt de gelegenheid om niet alleen te proeven, wat mij als recensent een noodzakelijkheid lijkt, maar ook geconcentreerd te luisteren. Het vorige album van de Ierse Eamonn O’Connor – de muzikant die schuil gaat onder de naam Lucky Bones – kon mij niet integraal bekoren. Er stonden mooie nummers op, echter over de gehele lijn ervoer ik die plaat als onvolgroeid. Er scheen voldoende ambitie voorradig, echter de ideeën werden te vluchtig uit de verf getrokken, wat de bezieling nadelig raakte. De balans die ik zocht, maar niet vond op Together We Are All Alone, komt veel meer tot wasdom op diens opvolger Someone’s Son. Een project dat een minder gehaaste indruk maakt, en meer coherent is. Aanvankelijk dacht ik de oorzaak gevonden te hebben in het feit dat die vorige plaat gefabriceerd was buiten O’Connor’s gebruikelijke habitat, echter Someone’s Son is eveneens opgenomen met Stephen Ceresia in het afgelegen Bastrop te Texas.

Maak maar eens een muzikale vertaalslag van het Ierse naar een uiterste als Texas. Om jezelf als Ier los te maken van de Ierse roots lijkt mij nagenoeg onmogelijk, en tegelijkertijd allerminst een noodzakelijkheid. The Belfast Cowboy deed iets vergelijkbaars in 1971, welke resulteerde in het geweldige tijdsdocument Tupelo Honey. Van dat niveau –wanneer die term gebruikt mag worden – is Someone’s Son allerminst. Toch komt de mix aan invloeden prima van de grond, wat deze nieuwe plaat van Lucky Bones een stuk beter verteerbaar maakt. In de bijgevoegde promotie sheet wordt verwezen naar muzikale beïnvloeding van Van Zandt, Dylan, Springsteen en Waits. Hoe bedenken ze het?! Een haast lachwekkende, op het irritante af, gemaakte statement. Een link leggen – van welke hoedanigheid dan ook - naar deze megacoryfeeën komt geenszins in mij op. Wel proef ik gretigheid. Lucky Bones wil wel, en met het huidige doorzettende vermogen zullen ze een eind komen. Op de ingeslagen weg, en met de juiste groei-impulsen liggen beslist mogelijkheden, wellicht zelfs de gewenste erkenning.

Rein van den Berg
Lucky Bones
Someone’s Son