Lucinda Williams: Down Where the Spirit Meets the Bone

 
 
De ene verliest zich in klassieke liederen, de ander vindt zijn heil bij vocale jazz, terwijl ik zelf de afgelopen maanden mijn muzikale luisterplezier optima forma hervond bij de blues van Lightnin’ Hopkins. Muziek mag geen moetje worden. Wanneer je professioneel in de muziek zit lijkt het mij een opgave om puur te blijven aan je principes. Hoe blijft iemand, die zo succesvol is als Lucinda Williams, verrassend en geïnspireerd? Het antwoord daarop vind je simpelweg op Down Where the Spirit Meets the Bone. De titel alleen al, hoorde ik iemand zeggen. Ze bedient zich van haar eigen specifieke woordkeus, zonder omhaal komt ze to the point. Terwijl haar teksten enerzijds als adviserend geïnterpreteerd kunnen worden, kennen de meeste liedjes de vorm van een gebed (En staat dat niet meestal in de retorische vraagvorm?).
De openingstrack Compassion is gebaseerd op een gedicht van Stanley Miller Williams. Een gerespecteerd auteur. Hij heeft verschillende boeken op zijn naam staan, en staat mogelijk het sterkst in het geheugen als de persoon die een gedicht voordroeg tijdens de inauguratie van Bill Clinton. Hij is tevens de vader van Lucinda. Inspirator optima forma dus.
Dit elfde album bestaat uit twee schijfjes en bevat twintig songs. Alleen de afsluiter is niet van Williams. Het betreft hier de bijna tien minuten durende uitvoering van J.J. Cale’s Magnolia. Dit nummer speelde ze regelmatig tijdens voorstellingen in de jaren zeventig, en nadat ze hadden gehoord van Cale’s overlijden kwam deze versie live in de studio tot stand.
Het album bevat diverse gastmusici. Jakob Dylan zingt o.m. harmony op It’s Gonna Rain. De meeste indruk maken wat mij betreft de gitaristen Bill Frisell en Tony Joe White. Vooral Tony Joe White’s markante stijl sluit wonderwel aan bij die van Lucinda Williams. Het album trekt soms stevig van leer, echter vindt minstens zo aangenaam rust bij liedjes als When I Look at the World. Er zit veel pakkend materiaal tussen, dat voor mij andermaal de klasse van deze dame onderschrijft. Er zijn ballades, er is soul, een schuifelnummertje, country, gospel, maar bovenal rock. Om zonder omhaal het statement te plaatsen dat dit haar beste is gaat wellicht te ver, maar het spelplezier is van een dusdanige aard dat je de neiging krijgt te vervallen tot dergelijke superlatieven. Wat een verdomd mooie americana plaat!
Rein van den Berg
Lucinda Williams
Down Where the Spirit Meets the Bone
Label: 
Highway 20 Records
Releasedatum: 
29-9-2014