Lucie Thorne: Bonfires in Silver City

 
 

In Johnny’s Garden, eerder dit jaar, werd haar naam onder de aandacht gebracht. Ze was bij een aantal forumleden bij een eerder gepubliceerd album al naar boven komen drijven, maar zelf kende ik de muziek van de Australische Lucie Thorne totaal nog niet. (Dat behoort sinds een maand of twee tot het verleden) Ze heeft diverse titels op haar naam staan, en Bonfires in Silver City is Lucie’s zesde volwaardige album. Via Vitamin records, wat een broedplaats lijkt aan opmerkelijke Australische artiesten, kwam dit album precies een jaar geleden op de markt. De zeer door mij gewaardeerde Liz Stringer zal je er aantreffen, maar ook beginnende carrières van artiesten als Jordie Lane, of de verfrissende country van Abbie Cardwell krijgen daar mogelijkheden.

Nu komt het jongste Lucie Thorne album via een kleinschalige Europese distributie mondjesmaat vrij. Qua timing perfect, want er staan zelfs optredens van Lucie Thorne in de planning. Een gelukkige ontwikkeling, want wat mij betreft kunnen dit soort exoten niet genoeg onder de aandacht gebracht worden. Australië bevat nog een aantal opmerkelijke verrassingen, en het wordt tijd dat ze ook hier gehoord kunnen worden. Via Internet lijkt afstand geen enkele belemmering, en iedere muziek is, waar ook ter wereld, binnen een handomdraai beschikbaar. Wil je echter het fysieke product dan heeft dat iets meer voeten in aarde, en daarvoor valt de prijs momenteel relatief hoog uit. Terug naar Lucie Thorne en haar – bijna een spannend jongensboek - “vreugdevuren van de zilveren stad”. Samenvattend: een schitterend album! Kolfje naar mijn hand. Qua stijl weinig verschillend van haar voorliggende platen. Ze pakt uit, echter ingetogen en basaal. Het accent valt op de droge klanken van haar gitaarspel. Rauw en gruizig. Het is haar licht hese zang die voor het contragewicht zorgt. Al haar liedjes zijn doorgaans opgehangen aan een ijzersterke riff. Songs die zich vormen zoals het verloop van een beginnende beek ontstaat, of een vluchtige schets van een tekenaar over het papier zijn weg vindt. Het lijkt alsof je geen panklare songs hoort, maar dat je als luisteraar nog betrokken bent bij het uiterst spannende wordingsproces.

De muziek ontwikkelt zich, en lijkt bij iedere luisterbeurt aan zeggingskracht toe te nemen. Lucie’s persoonlijke muziek is niet bedoeld voor de massa, maar vindt zijn bestemming in de intimiteit van de huiskamer, of een andersoortige bescheiden gelegenheid. Composities zijn, op Sweet Turnaround na, geschreven door Lucie zelf. Dit ene nummer kwam tot stand samen met Jo Jo Smith, die tevens haar vocalen leent voor de uitvoering ervan. Er zijn overige instrumenten aanwezig, maar in afgemeten hoeveelheden. Er zijn drums, er is percussie, een incidentele piano of accordeon, maar uiteindelijk bepaalt Lucie’s zang, en haar gitaar de hoofdzakelijke inkleuring van Bonfires in Silver City. De stijl die toegepast is heeft veel weg van de laatste albums van zowel Erin Corday als Louise Taylor. Music back to the basics, au naturel, en niet noodzakelijk gelieerd aan een specifiek genre. Muziek ontdaan van overtallig ballast waardoor een puur product overblijft. Een artieste die opgaat in haar werk, en ons een kijkje biedt in haar wereld! Lang wist ze zich te verschansen aan de andere zijde van deze aarde. Die tijd ligt achter ons, want om deze dame kunnen we niet langer heen! http://www.luciethorne.com/ http://www.vitamin.net.au/

Rein van den Berg
Lucie Thorne
Bonfires in Silver City