The Low Anthem: Smart Flesh

 
 

Oh My God, Charlie Darwin van The Low Anthem was naar mijn gevoel een van de opmerkelijkste releases in 2009. Een even poëtische als tegendraadse plaat die een zelden gehoorde mengelmoes van folk, oude country, authentieke blues, gospel en indierock liet horen die zowel opwindend, elegant als uitdagend was. Een mijlpaal in wat nu gevoeglijk americana heet. Een plaat ook waarmee de band de lat op een welhaast intimiderende hoogte heeft gelegd. Misschien komt het daardoor dat we bijna twee jaar moesten wachten op een opvolger. Maar nu die opvolger er is blijkt dat The Low Anthem, intussen uitgegroeid tot een kwartet, de horde overtuigend weet te nemen. Smart Flesh begint met Ghost Woman Blues, een ijzingwekkend mooie cover van een bluessong uit de jaren twintig (geschreven door bluesman George Carter uit Georgia) die je haast doet duizelen van schoonheid. Kaler dan kaal gearrangeerd en juist daardoor zo fraai dat het nummer door dwars door je ziel lijkt te snijden.

Ook mooi: de wijze waarop de stemmen van Ben Knox Miller en Jocie Adams elkaar aanvullen. Apothecary Love is vervolgens het soort countrywals waarop de onvergetelijke Band een patent leek te hebben: fascinerend en spannend. Nog zo’n song die ervoor zorgt dat je de repeatknop werktuiglijk indrukt, is Matter Of Time dat als een brede rivier voort stroomt op de vooroorlogse klanken van het harmonium van Ben Pelgrim. Om het tegelijk koud en warm van te krijgen zo mooi. Een andere ongeslepen diamant is Burn, een song zo desperaat als de onmetelijke woestijn tussen Los Angeles en Las Vegas. En, mogelijk door de diepe croon van Knox Miller en een klaaglijk zingende zaag, even imponerend. Geen noot te veel, geen wending die niet noodzakelijk is, geen gram misplaatste pathos, geen ballast. Terwijl het nummer evengoed verpest had kunnen worden door een overschot aan dramatiek. Waarna Golden Cattle, gedragen door een rammelende barpiano en opnieuw de markante stemmen van Knox Miller en Adams, zich een grootse afsluiter toont van een album dat zonder enige schroom naast zijn voorganger kan gaan staan. Vroeger noemde men zoiets een huzarenstukje.

Martin Overheul
The Low Anthem
Smart Flesh