Louise Taylor: Tangerine

 
 

We wisten dat er plannen waren na een lange stilte. Aanvankelijk zou iets in 2008 het licht zien, maar dat heeft schijnbaar toch iets meer tijd gevergd. Louise leeft een teruggetrokken bestaan, en woont momenteel te Honolulu (Hawaï). Is ze uiteindelijk bezweken voor de veelvuldig terugkerende vraag van haar wereldwijd verspreidde fans. Of lag de ambitie om hernieuwd muziek uit te brengen bij haar zelf? Net als mij ieder chemisch proces zal er sprake zijn van een wisselwerking. Deze vrouw is namelijk zo ontzettend gedreven, het zou zonde zijn wanneer zij de wereld datgene onthoudt waarin ze goed is; muziek maken.

Louise komt oorspronkelijk uit een klein plaatje gelegen in de staat Vermont. Mogelijk het episch centrum van de traditionele folkmuziek, en toevalligerwijze de bestemming van mijn komende vakantie. Het gebied New England omvat de staten Connecticut, Maine, New Hampshire, Rhode Island, Massachusetts en Vermont. Boston wordt beschouwd als de belangrijkste hoofdstad. Hier ligt veel van de vroegste Amerikaanse geschiedenis, althans het gedeelte welke geschreven werd door Europese kolonisten. Het was hier waar puriteinse Engelsen neerstreken rond 1600, terwijl de Fransen op steenworp afstand zaten. Haar eerste plaat, Looking for Rivers, dateert van 1992 en werd opgenomen te New Hampshire. Louise Taylor is op dat moment 35 jaar oud, gehuwd en moeder, terwijl een scheiding in de maak is. Relatief oud voor een debuut wanneer je bedenkt dat ze als 15 jarige al muziek speelde op straat. (Ze was van huis weggelopen en leefde 6 jaar lang letterlijk op straat, en zwierf door Noord Amerika) De echte ambitie om een muziek carrière na te streven ontstond pas na aanmoedigingen van vrienden, familie en medemusici zoals Chris Smither en Ray Bonneville. Ze noemt – de voor mij onbekende klassieke zanger – Frank Baker als haar belangrijkste inspiratiebron. Iemand die haar veel heeft geleerd op het gebied van expressie en communicatie.

Haar eerste album verraadt al haar pure talent, eentje die naarmate tijd verstrijkt verder wordt ontwikkeld en aanscherpt. Aangrijpende momenten in haar leven; zoals haar leven “on the road”, haar scheiding, de dood van haar moeder, de geboorte van haar zoon, zijn ervaringen die hun weerslag vinden in het haar werk. Ze schrijft inzichtelijke teksten met de daarbij behorende emoties. Haar achterliggende oeuvre laat een rode draad aan kwaliteit zien. Ze is bij voortduring bezig haar zang, gitaarspel en teksten te perfectioneren. Muziek maken is voor Louise een serieuze aangelegenheid, eentje die verder lijkt te gaan dan slechts het uitoefenen van een ambacht. Tangerine is een citrusvrucht, de soort welke je aantreft op Hawai. Tangerine is ook de titel van Louise Taylor’s laatste cd. Een cumulatieve opsomming, want zo verfijnd, zo subtiel en direct heeft ze nog nooit geklonken. Althans zo lijkt het, want ik blijf bij voortduring de euforie onderdrukken die dit album bij mij oproept. Het is niet alleen een geweldig mix aan stijlen – blues, folk, jazz – maar bovendien eentje die teruggebracht is tot het bot. Mijn eerste associatie die ik kreeg was met het vorig jaar verschenen album van Erin Corday; Where the Body Is. Een minstens zo getalenteerde zangeres die – net als Taylor - na een lange afwezigheid zichzelf hernieuwd manifesteerde. Tangerine is rauw en gevarieerd, is soulful, is jazzy. Je hoort op Jerry Marotta (drums) na, uitsluitend Louise Taylor. Ze speelt gitaar en zingt tegelijkertijd, en deed dit ook tijdens de opnames van dit album. Tegenwoordig een zeldzame combinatie, waardoor veel andere albums al gauw onnatuurlijke klinken. Tangerine bevat 11 organische juweeltjes met een gemiddelde speelduur van 4 minuten, en er zit geen zwakke broeder tussen. Nee, op Tangerine zal je geen zwakke minuut aantreffen. Ervaring blijkt zo zijn vruchten af te werpen!

Rein van den Berg
Louise Taylor
Tangerine