Louis Johnson: Old Friend

 
 

Schitterend! Het nieuwe album van Louis Johnson heeft een fysieke vorm gekregen. Via een bevriende radioman had ik maanden geleden al een download-variant mogen ontvangen, met medeweten van de artiest zelf overigens. Johnson verkocht deze aankomende – toen nog titelloze – plaat uitsluitend na afloop van concerten in een zelfgebrande versie. Achterliggende gedachte hierbij was om daarmee de productie van een officiële release te kunnen bekostigen. Wanneer deze tekst wordt geplaatst heeft Johnson nog geen verkooptool op zijn site geïnstalleerd. Hij zal daarvoor ongetwijfeld voorbereidingen treffen, want zijn homepage is op dit moment offline/onvindbaar.

 
Mijn communicatie met Louis loopt overwegend via zijn vrouw, de eveneens zeer verdienstelijke singer-songwriter, Amanda Pearcy. Louis zelf is niet zo’n prater.
 
Toch heeft hij veel wezenlijks dat hij deelt met de luisteraar op zijn Old Friend. Hij zingt over ouder worden, en de tijd die ogenschijnlijk verdampt. De openingssong verhaalt over h
 
em en zijn relatie met Amanda. Centraal staat hierin het leeftijdsverschil, en het verwachtingspatroon dat deze onzekere situatie voor hem brengt. In de daarop volgende song, het titelnummer, stelt Louis zich wellicht nog directer op. Kwetsbaar en relativerend is hij te allen tijde. De tussenvoeging “Cowboy” heeft hij op dit album uit zijn artiestennaam laten vallen, terecht. Dat overblijfsel uit zijn jeugd, zijn rodeo-periode, zet potentiële geïnteresseerden alleen maar op het verkeerde been. Johnson’s muziek heeft weinig met cowboys te maken. De puurste bestanddelen van countryfolk zijn aanwezig, doch als countrymuziek zou ik de muziek op Old Friend niet willen bestempelen.
 
Alle elf nummers zijn geschreven door Louis Johnson zelf, met uitzondering van Is She Your Memory or Mine, dat hij schreef met niemand minder dan Mickey Newbury en Jim Pasquale. Iedereen die zijn vorige album kent weet dat de relatie met Newbury onderhuids zit bij Johnson. Muzikale ondersteuning geniet Johnson van een uitgelezen stel vakbroeders: Chris Gage (dobro, mandoline, piano, orgel, accordeon (en wat al niet meer), Ephraim Owens (trompet) en Bradley Kopp (“acoustic”?) Amanda horen we alleen in de gospel Standing at the Crossroads. Van alles wat uit Austin Texas komt behoort deze Old Friend tot het absolute summum. Wanneer ik stel dat deze plaat gelijkwaardig is aan het materiaal van Sam Baker, dan is dat geen uitspraak om mijn euforie bijval te geven, maar slechts een nuchtere conclusie. Old Friend wordt opgedragen aan Dan Leverenz, Larry John Wilson en Mickey Newbury. Is het al te vroeg om te stellen dat dit mijn nummer 1 album van 2011 gaat worden?
Rein van den Berg
Louis Johnson
Old Friend