Lori McKenna: Massachusetts

 
 

Het album waarmee ik kennismaakte met haar muziek was Pieces of Me. Ik werd in de eerste plaats getroffen door haar specifieke stemgeluid, en gaandeweg namen de betekenisvolle teksten over. Lori McKenna is een warme persoonlijkheid. Niet overgevoelig, echter iemand die in staat blijkt een oprechte interesse naar anderen aan de dag te leggen (zoals een moeder dat kan) Niet iemand die per se zichzelf uitvergroot, maar iemand die haar wereld inzichtelijk doch nuchter analyseert. Daarmee is allerminst gezegd dat ze geen gevoelige kant bezit. Toen Bittertown in 2004 uitkwam waren de verwachtingen hooggespannen. Die werden grotendeels ingelost. Ik beschouwde het als een van de meest complete albums van dat jaar. Zelf had ze meer waardering of verkoopresultaat verwacht, want ze toog vervolgens van folk georiënteerd artieste richting een smaak die de Nashville sound voorstaat. Een uitstapje naar wat bleek, want Lorraine - haar vorige plaat - bracht haar terug naar de klankkleur van Bittertown, en Massachusetts zet die trend door waarmee ze geconsolideerd lijkt met haar uiteindelijke stijl.

Massachusetts verschijnt voor de verandering niet op Signature Records, maar op het voor mij onbekende Liz Rose Music. Producer is echter niemand minder dan Mark Erelli, die op zijn beurt zorg heeft gedragen voor een uitstekende band, en een aantal gastbijdragen: Jake Armerding, Rose Cousins en Charlie Rose (banjo). Mike Viola voorziet Lori McKenna van een prima tweede stem in Love Can it Back Together. Een liedje dat qua stijl enigszins afwijkt van het overige materiaal op deze plaat. Een intrigerend liedje met een jaren zestig sfeer. Het deed mij ergens denken aan een nummer van The Buffalo Springfield, of iets wat je terug zult vinden op een vroege Neil Young plaat. De samenzang spreekt mij erg aan. Naar het schijnt heeft Lori McKenna een vracht aan songmateriaal liggen, en kon de tijdelijke samenwerking tussen McKenna en Erelli na hartenlust kiezen. Een echt thema zoals op haar vorig album heb ik niet kunnen ontdekken, tenzij het “de liefde” is, want relationele verhoudingen spelen altijd een grote rol binnen Mckenna’s oeuvre. Ze heeft, net als ik, een langdurig relatie, en ze voelt zich daar uiterst vertrouwd bij.  

Het album Massachusetts biedt zoals gebruikelijk veel. Niet een plaat die zich na een beperkt aantal draaibeurten laat analyseren. Er zijn liedjes, zoals het aangrijpende Make Every Word Hurt, die meteen indruk maken, maar tevens een aantal die meer aanloop nodig hebben. In How Romantic is That haalt ze elementen uit haar persoonlijke leven en laat ze subtiel samensmelten met meer euforisch aansprekende ideaalbeelden. Zorg dat je gelukkig bent binnen de mogelijkheden die je gegund zijn is de boodschap, veel groener is het elders zelden. Een Lori Mckenna album stelt niet teleur, en dat geldt andermaal voor deze plaat, waarin ze moeiteloos uitstijgt boven veel van haar collegae. In grote lijnen is de intensiteit van haar muziek amper veranderd sinds haar debuut. De ontwikkeling zit hem primair in haar vakmanschap, en wellicht haar groei als mens. Met haar teksten, hoe clichématig ze bij een ander ook mogen overkomen, daar pakt ze mij mee in. Toen en nu nog steeds.

Take me with you when you’re gone,
I want to walk beside you now.
We’re not meant to be alone
On this tired crooked road, take me,
Take me with you when you’re gone.
Take me, take me with you when you go.

Rein van den Berg
Lori McKenna
Massachusetts