Liz Stringer: Warm in the Darkness

 
 

Liz Stringer woont in Australië. Ze maakt al een aantal jaren muziek. Haar debuut plaat, Soon, verscheen in 2006, en kreeg de nodige positieve kritieken. Aandacht die zich vooralsnog leek te beperken tot het land van de kangoeroe, koala en kookaburra. Toen ik voor de eerste maal haar muziek hoorde was dat afkomstig van haar tweede plaat – het minstens zo imposante – Pendulum. In 2010 verscheen vervolgens het zeer basale Tides of Time. Wederom stelde Liz allerminst teleur. Een emotionele plaat waarbij zij zichzelf niet spaart. Ze geeft zich volkomen over in haar zang en uitvoering, waardoor de indruk ontstaat dat de songs zo goed als live zijn opgenomen. Mijn waardering voor deze zangeres – zal je niet ontgaan zijn – is gigantisch. In het bijzonder de overgave die ze ten toon spreidt, die spat werkelijk van haar platen. Ze beschikt over een volle stem, met een beetje hese, enigszins diepe klank. Bovendien schrijft ze al haar nummers zelf, zowel de muziek als de teksten. Persoonlijke getinte teksten, die enige inzicht verschaffen in haar persoon en haar verleden.

De eerste keer dat ik naar haar nieuwe plaat luisterde, Warm in the Darkness, werd ik bevangen door een lichte paniek. Was even bang dat het volledig mis was gegaan. Ik ben namelijk gek op haar muziek, en wil daarom het liefst positieve bewoordingen gebruiken. Kan dit echter enkel doen wanneer ze gemeend zijn. Voor een moment was ik bang dat haar platenmaatschappij haar had weten te overtuigen om een stijl te hanteren die meer gericht is op interessante verkoopresultaten. Ik meende een structurele tempoverhoging te constateren, en iets dat bovendien een popachtige insteek had. Het geluid van dit nieuwe album wijkt wellicht enorm af van de akoestische folk georiënteerde muziek zoals deze valt te beluisteren op zijn voorganger. Uiteindelijk blijft het album voor de volle 100% een volwaardige Liz Stringer plaat. Ondanks dat de plaat aanmerkelijk meer richting de pop trekt, is ze terdege trouw gebleven aan haar unieke oprecht gepassioneerde voordracht. Op een aantal nummers nijgt ze zelfs richting de rock. Behalve zang bespeelt ze diverse instrumenten, maar krijgt op Warm in the Darkness een stevig steuntje in de rug van een eerste klas band. Hoe belangrijk een goede drummer is laat Adam May horen, terwijl ook de heren Tim Keegan (bas) en Van Walker (purveyor of sick licks) laten zich niet onbetuigd. Man achter de knoppen op deze plaat is Craig Pilkington. Hij is tevens verantwoordelijk voor de blazer arrangementen, die veelvuldig voorbij komen. Of het nu Liz is die haar band stuwt, of andersom, de energie spat in ieder geval van deze plaat.
Haar vorige platen vonden geen distributie in Europa of Amerika. Stom! Mogelijk is de smaak gedefinieerd als niet interessant, maar de kwaliteit van Liz Stinger’s werk – geen enkele plaat uitgezonderd – bevat uitsluitend goud. De nummers variëren van romantische ballades als Stay with me here tot puike uptempo rockers als Heart’s been Trembling. Een van de mooiste liedjes vind ik High Open Hills Het is een tranen trekkend nummer waarvan iedere keer wanneer ik het hoor mijn knieën zwak worden. Wat mij betreft blijft Liz Stringer een bescheiden publiekelijk geheim, voorlopig althans. Wat kan ons het schelen!. Het onvermijdelijke komt er uiteindelijk beslist van. Dat lijkt me niet zo moeilijk te voorspellen, want Warm in the Darkness is samen met Louise Taylor’s Tangerine een van de allermooiste platen op dit moment. Een onderlinge vergelijking is op dit moment nog niet aan de orde, die kan ik uitstellen tot het einde van dit voortreffelijke jaar.
Rein van den Berg
Liz Stringer
Warm in the Darkness