Liz Stringer: Tides of Time

 
 

Iedereen heeft zo zijn muzikale voorkeur. Ik hou van eigenzinnigheid. Musici die in het begin van hun carrière hun idealisme laten spreken, maar ook de oudere veteranen die wars van de wereld om hen heen hun eigen ding (blijven) doen. Brandende passie, die ze pakken, en vastleggen op het moment dat hij oplaait. Jezelf overgeven aan je muze, en dit vervolgens durven te delen met een publiek. Klein gehouden projecten, waarin je toestaat dat je ziel naar de oppervlakte komt. Muziek is emotie. En net als de muziek moet de emotie echt zijn, en niet gespeeld.

Liz Stringer heeft een licht hese stem, waarin de juiste vorm van zeggingskracht verborgen ligt. Bij artiesten van dit kaliber draait hun leven om de muziek. Het is de manier waarop zij hun gevoelens bloot leggen. Zij verbazen zich via hun uitingsvorm over zowel onbeduidende buitenissigheden als wereldse aandachtspunten. Dit zijn de artiesten die mij raken, simpelweg door iets te tonen van hun kijk op de dingen, en hun eigen specifieke invalshoek inkleuren. Deze Australische Liz heeft twee eerdere albums gemaakt; Soon (2006) en Pendulum (2008). De eerste ken ik nog niet, maar daar gaat binnenkort zeker verandering in komen! Pendulum ervoer ik als verademend, en zag dan ook reikhalzend uit naar de komst van Tides of Times. De op de postzegel afgebeelde kleine wombats keken me hoopgevend tegemoet, aan mijn wachten was een eind was gekomen. Voor muziekliefhebbers binnen dit genre die zich Kreg Viesselman’s The Pull nog kunnen herinneren qua sfeer, techniek composities en akoestische instrumentatie mogen zich alvast verlustigen op deze nieuwe Liz Stringer CD.

Mijn verwachtingen ten aanzien van dit nieuwe album lost Tides of Time op alle criteria in. Ze bespeelt alle instrumenten zelf, en ook de songs zijn van haar hand. 10 stuks in totaal, allemaal opgenomen op een antieke 8-sporen recorder in een kerk te Melbourne. Ze bespeelt diverse gitaren, lap steel (bestaat hier een Nederlandse benaming voor?), mandoline, Fender Rhodes, banjo en percussie, en nog een aantal rand instrumenten. Ze bezingt relaties in 10 uitstekende nummers op haar eigen originele wijze; over een liefde die fout liep, over van (t)huis weg zijn, en de troost vinden in alcohol. Muziek die indringend inwerkt op je gemoed, maar geen loodzware afdronk nalaat. Ze bezingt foute mannen, de band met haar vader, blues & booze. “I got pretty fast to the bottom of this glass and here I’m gonna stay”. Dit is een zeldzaam mooi plaatje, eentje die je in je armen wil nemen, eentje die oprecht ontroert.

Rein van den Berg
Liz Stringer
Tides of Time