Liz Green: O, Devotion!

 
 

Afgelopen donderdagavond kon ik niet heen om deze CD van Liz Green. Concerto in de Utrechtse straat te Amsterdam had hem breed uitgestald. Ik was een dag te vroeg, want een dag later zou Miss Green er optreden. Een vlugge luisterimpressie was voldoende voor een snelle aankoop. Ik had een afspraak. Geen vluchtige aankoop naar later bleek, want de positieve kritieken die ik sindsdien her en der oppik zijn geheel terecht. Liz Green heeft een zeer opmerkelijke stijl. Alternatief, waarbij geput is uit traditionele muziekvormen, “with a little touch of jazz (if you’d asked me!)”. Ze doet me qua uitvoerende stijl enigszins denken aan David Ackles, ook kreeg ik associaties met de productionele elementen die Fisherman’s Wife van Emilia Torrini indertijd sierden. Qua stemgeluid kan ik moeilijk een vergelijking maken. Ze heeft een apart, zeer eigen stem, bij vlagen doet ze me denken ergens tussen Nina Simone en Antony Hegarty. Afhankelijk bijna per individueel nummer.

Zoals de verkoper al zeer terecht aangaf. Singer songwriters zijn vaak afhankelijk van hoe hun stem valt bij een publiek. Hem raakte het niet, maar ik ben daarentegen laaiend enthousiast. Tegelijkertijd vraag ik me af of ze me een tweede album zou – kunnen – boeien. (maar dat is van latere zorg!) Het schijfje zit in een eenvoudig kartonnetje, hetgeen eveneens de eenvoud, het schaarse, van de muziek benadrukt. Eenvoud en subtiliteit zijn de trefwoorden die centraal staan bij deze productie van Liam Watson. Een nummer als French Singer wordt behalve Liz d´r zang gedragen door slechts een piano. Ook de overige nummers zijn doorgaans slechts voorzien van een summier gearrangeerde gitaar, trombone, tuba of saxofoon. (om maar een voorbeeld aan te dragen) Leuk hoe zo – min of meer - out of the blue weer een fantastische plaat wordt aangereikt. Je hoeft er niets voor te doen, want O, Devotion komt in al zijn schaarste bij je naar binnen. Net als bij een aantrekkelijke vrouw, heeft deze plaat weinig nodig om haar kwaliteit prijs te geven. Als een engeltje die piest in je oortjes. “And here comes the chopper to chop of your head!” besluit ze in Gallows. Een opmerkelijke plaat!
Rein van den Berg
Liz Green
O, Devotion!