Laura Nyro: Smile

 
 

Bloedrood was Laura’s lievelingskleur. Een kleur die nadrukkelijk de aandacht vestigt. Evenals haar aanslag op de piano, of haar zang. Beide technieken waren grotendeels autodidactisch ontwikkeld. Intuïtief. Laura’s muzikale voorbeelden vind je terug in de doo wop, de soul en de vroege jazz. Muziekstijlen die hun opkomst hadden gekend onder de zwarte bevolking en de Italiaanse immigranten. Phil Spector (net als Laura geboren in the Bronx, New York) wist de harmonieuze zang van meidenbands populair te maken. Laura was gek op dit soort samenzang. Luister ter illustratie naar haar live album Loom’s Desire waarop deze kwaliteit wordt verfijnd tot een kunstvorm. Naast de vloeiende lijn paste Laura ter afwisseling met regelmaat dissonanten toe binnen haar muziek. Spanning verhogend!

 
Eigenlijk was ze in 1971 op 24 jarige leeftijd al met pensioen gegaan. Haar fameuze trilogie; Eli & the 13th Confession, New York Tendaberry en Christmas and the Beads of Sweat had ze afgesloten met het formidabele coveralbum Gonna Take a Miracle. Een bloemlezing aan het soort songs die haar na aan het hart lagen. Ze was daar geëindigd waar haar ontdekkingsreis begonnen was. Al deze platen dienen in ieders collectie te zitten. Ze geven niet alleen iets prijs van de wereld van een jonge vrijgevochten New Yorkse vrouw, maar zijn van muziekgeschiedkundig belang. Deze albums bieden een kijkje in het Amerika van de jaren zestig. Laura Nyro’s muziek dient een onderdeel te zijn van het kennispakket van de doorgewinterde muziekliefhebber.
 
Smile mag je beschouwen als haar comebackplaat. Haar stormachtige huwelijk (Stormy Love) met Vietnam veteraan David Bianchini was in 1975 tot een einde gekomen, en Laura haar moeder stierf in dat jaar op jonge leeftijd aan baarmoederhalskanker. Dezelfde aandoening die haar zelf, bijna 20 jaar later, zou vellen. De bevlogenheid van Nyro was op Smile allerminst verdampt. Nyro had zich weliswaar teruggetrokken op het plattenland, en ze had veel meer innerlijke rust gevonden. Columbia had arrangeur en producent Charlie Calello ingehuurd om haar bij te staan. Hij had voorheen ook een belangrijk stempel gedrukt op haar album uit ’68 – Eli & the 13th Confession. Een nummer als I am the Blues is een statement van een muzikale integriteit, zoals je dat zelden hoort. Acht schitterende nummers banen zich een jazzy weg door een emotievol album, met kenmerkend verschil dat de muziek deze maal afkomstig is van een zichzelf bewuste volwassen vrouw. Geëngageerde teksten (Children of the Junks), Jazzinvloeden (Money), haar liefde voor Japan (Smile), het vindt allemaal hun weg naar deze uitmuntende plaat.
 
Haar volgende plaat Nested (1978) zou staan in het teken van haar zwangerschap.
Replay
Rein van den Berg
Laura Nyro
Smile